Podobne artykuły:

Tydzień rosyjski w naszym przedszkolu

EDUKACJA MIĘDZYKULTUROWA, jest pedagogiczną koncepcją kształtowania przez edukację rozumienia odmienności kulturowych; jej celem nie jest budowanie zunifikowanej kultury globalnej, lecz poszerzanie własnej tożsamości jednostkowej i społ. przez kontakt z innymi kulturami oraz propagowanie postaw tolerancji i dialogu; stanowi ważny element m.in. edukacji językowej, hist. i religijnej.

W pracy Edukacja Międzykulturowa napisanej pod redakcją Margaret D. Pusch czytamy: „Edukacja wielokulturowa to ustrukturowany proces zaprojektowany w celu promowania zrozumienia, akceptacji i konstruktywnych stosunków pomiędzy ludźmi z wielu różnych kultur. Edukacja wielokulturowa zachęca ludzi do postrzegania odmiennych kultur jako źródła osobistej nauki.

Edukacja Wielokulturowa promuje szacunek dla różnorodności w lokalnym, narodowym i międzynarodowym środowisku, podkreśla również kulturowe, etniczne, rasowe i językowe różnice. Często programy edukacji wielokulturowej uwzględniają różnice socjologiczne i ekonomiczne (wieś / miasto; młodzi / starsi; robotnik / klasa średnia) oraz różnice zawodowe, płciowe i religijne. Edukacja wielokulturowa dotyczy, po pierwsze - procesu budowania świadomości własnego dziedzictwa kulturowego i zrozumienia, że żadna kultura nie jest, w samej sobie, nadrzędna lub podrzędna do innych; po drugie - wykształcenia takich umiejętności, związanych z analizą i komunikacją, które pomagają efektywnie funkcjonować w środowisku wielokulturowym.

Szczególnie akcentuje się „doświadczanie” różnic kulturowych w szkolnej klasie i w społeczeństwie, w przeciwieństwie do uczenia się o różnicach.” Będąc nauczycielką wychowania przedszkolnego staram się w swych działaniach pedagogicznych  na co dzień realizować zasady tejże edukacji, która jest przedmiotem mojej pracy.

Zagadnienie wielokulturowości jako problem edukacyjny pojawiło się w Europie Zachodniej w okresie powojennym, wraz z napływem imigrantów z byłych kolonii, a następnie gastarbeiterów z państw słabiej rozwiniętych i odmiennych kulturowo. W odpowiedzi na to wyzwanie w Wielkiej Brytanii, Niemczech, Francji i innych państwach tej części Europy zaczęła się rozwijać edukacja międzykulturowa i pedagogika interkulturowa, służące budowaniu zrozumienia i współpracy między dotychczasowymi mieszkańcami a przybyszami. Jednocześnie w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Australii rozwijano edukację wielokulturową, gdyż państwa te od początku swego istnienia kształtowało wielu narodowości, z których powstawały nowe społeczeństwa. Pod koniec XX wieku najciekawszym poligonem edukacyjnym w tym względzie stała się Republika Południowej  Afryki.

Na początku XXI wieku państwa europejskie stają się coraz bardziej wielokulturowe. Demograficzne starzenie się Europy będzie pogłębiało ten proces, gdyż aby się rozwijać, państwa europejskie będą potrzebowały imigrantów, ubóstwo w państwach słabiej rozwiniętych (państwach Południa) będzie ciągle powodowało napływ nowych rzesz emigrantów. Jeszcze niedawno wydawało się, że takie procesy nie dotyczą Polski. Ogromne straty ludnościowe poniesione przez nasz kraj w czasie II wojny światowej i regulacje granic państwa podjęte przez wielkie mocarstwa po zakończeniu wojny, uczyniły Polskę krajem niemal jednolitym narodowościowo. Przez pół wieku istnienia PRL-u gloryfikowano Polskę jako państwo jednonarodowe, co w znacznej mierze wyparło ze świadomości społecznej trwające pół tysiąca lat doświadczenie wielonarodowej i wielokulturowej Rzeczypospolitej. Po 1989 r. takie postrzeganie naszego kraju przez obywateli stopniowo się zmienia. Polska stała się krajem docelowym dla wielu emigrantów ze wschodniej i południowej Europy, z Azji i Afryki. Ponadto coraz więcej osób innych narodowości pracuje lub przebywa u nas okresowo. Mniejszości narodowe w Polsce mogą realizować swoje prawa. Oprócz  tradycyjnych mniejszości, Niemców, Ukraińców, Białorusinów, Słowaków, Litwinów, Żydów, pojawiły się u nas nowe mniejszości: Wietnamczycy, Afrykanie, Arabowie.