Proces komunikowania odbywa się na różnych poziomach, z wykorzystaniem różnorodnych środków i wywołuje rozmaite skutki, nie zawsze zgodne z naszymi oczekiwaniami. Zawsze jednak wymusza jakąś reakcję, nawet jeśli jest nią jej brak.

Według B. Dobek – Ostrowskiej rozróżniamy sześć poziomów komunikowania:

• Komunikowanie interpersonalne – dotyczy reakcji centralnego ośrodka nerwowego na bodźce płynące z organizmu każdego człowieka, takie jak poczucie braku bezpieczeństwa, głód, ból, zimno, itd. JEST TO PROCES BIOLOGICZNO- PSYCHICZNY, a więc pozostaje poza obszarem zainteresowań o komunikowaniu się.

• Komunikowanie interpersonalne – najniższy stopień komunikowania społecznego, występujący między dwiema jednostkami.

• Komunikowanie wewnątrzgrupowe-  mamy tu do czynienia z jednostką w grupie, np. rodzinie, pojawiają się pierwsze reakcje, wykształcają się wzory oraz normy ludzkich zachowań, które zaczynają być obowiązujące.

• Komunikowanie międzygrupowe – to poziom komunikowania , który wyłonił się w oparciu o pierwsze struktury społeczne, a odnosi do dużych grup, w których nie występują jednakże osobiste powiązania każdego członka społeczności z każdym (np. stowarzyszenia lokalne, itp.).

• Komunikowanie organizacyjne (instytucjonalne) – powstanie tego poziomu umożliwiło powstanie struktur władzy politycznej i powstanie ekonomicznych; w przeciwieństwie do poprzednich poziomów, gdzie istniała pewna dowolność, na tym poziomie proces komunikowania jest sformalizowany, role nadawcy i odbiorcy są tu jednoznacznie określone; pierwszoplanowe staje się formowanie norm i standardów, kooperacja i zagadnienia interakcji;

• Komunikowanie masowe – to najnowszy poziom komunikowania w społeczeństwie, powstało w momencie narodzin pierwszego środka masowego przekazu, jakim była wydrukowana w XV wieku książka, zostało wzbogacone współcześnie o prasę, telewizję, radio i internet. Nie ulega wątpliwości, iż jest to najszczerszy proces komunikowania się występujący w społeczeństwie, ponieważ w podawaniu i wymianie informacji uczestniczy największa liczba ludzi.

     
Komunikowanie można więc również zinterpretować jako oddziaływanie na innych. Wysoki poziom rozumienia pozwala odczytać komunikację jako proces łączenia, tworzenia wspólnot. które charakteryzują się zbliżonym rozumieniem świata oraz możliwością łatwiejszego projektowania wspólnych celów i skutecznego zespołowego ich osiągania. Komunikacja jest jednocześnie procesem wymiany, otwartością na wielokierunkowy przepływ znaczeń bazujący na wspólnocie tradycji, idei, doświadczeń i pragnień. Komunikacja ma wpływ na kształtowanie się i rozwój społeczności ludzkiej. Dzięki procesom komunikowania się jednostki, grupy mogą inicjować, rozwijać wzajemne stosunki i relacje.

J. A. F. Stoner i Ch. Wankel uznali iż komunikowanie:

• dotyczy ludzi, a więc określa związki zachodzące miedzy nimi

• polega na dzieleniu się znaczeniami wymagającymi uzgodnienia definicji i znaczeń

• jest symboliczne, obejmując rozmaite możliwości kodowania – słowa, gesty, litery, znaki, dźwięki itd.

• sami ze sobą (czy czuję się w przedszkolu bezpiecznie, czy je lubię)

• z drugim człowiekiem (kolega, rówieśnik- witamy się, pomagamy lub przeszkadzamy sobie)

• wewnątrz grupy (nauczyciel, dzieci z grupy przedszkolnej – wspólnie realizujemy program)

• między różnymi grupami (różne grupy wiekowe, konkurujemy, współdziałamy)

• organizacyjnym (z Dyrekcją, Rada Rodziców- poprzez realizację różnorodnych zadań)

• masowym – odbieramy i nadajemy komunikaty na tym najwyższym poziomie  poprzez odczytywanie oraz ich przekazywanie