Metoda Dobrego Startu

Metoda Dobrego Startu

Metoda Dobrego Startu, wzorowana na francuskiej metodzie Bon De’part została rozpowszechniona w Polsce przez Martę Bogdanowicz. Jest to metoda aktywizowania rozwoju psychomotorycznego i rehabilitacji psychomotorycznej. Znajduje ona zastosowanie  i ma najlepsze wyniki m. in. w przypadkach zaburzeń emocjonalnych.

Założeniem tej metody jest jednoczesne rozwijanie funkcji językowych, funkcji spostrzeżeniowych: wzrokowych, słuchowych, dotykowych, kinestetycznych (czucie ruchu) i motorycznych oraz współdziałanie między tymi funkcjami, tzn. integracji percepcyjno-motorycznej. Funkcje te spełniają bardzo ważną rolę w złożonym procesie czytania i pisania.       
   
Celem metody jest zwiększenie harmonii rozwoju psychoruchowego: wyższego poziomu rozwoju i współdziałania funkcji intelektualnych ( mowy, myślenia ) i  instrumentalnych (spostrzeżeniowo – ruchowych). W przypadku dzieci opóźnionych w rozwoju, udział w proponowanych ćwiczeniach służy rehabilitacji zaburzeń rozwoju psychomotorycznego i pomaga im zmniejszyć trudności w opanowywaniu skomplikowanych umiejętności szkolnych. Metoda ta oddziaływuje korzystnie także na sferę pozaintelektualną (procesy emocjonalne i zachowania społeczne) oraz na rozwój mowy dzieci o głębiej zaburzonym rozwoju (dzieci z upośledzeniem umysłowym, autystyczne).

Podstawę do prowadzenia zajęć stanowi model struktury, wspólny dla wszystkich modyfikacji Metody Dobrego Startu. Model ten należy zmieniać  i dostosowywać do potrzeb dzieci, z którymi przebiega praca. Bierze się tu pod uwagę specjalne potrzeby edukacyjne, możliwości i ograniczenia dzieci biorących udział w zajęciach.

Metoda ta ma szczególne znaczenie dla dzieci rozpoczynających naukę szkolną. Zespołowa forma prowadzenia zajęć ułatwia nawiązywanie kontaktów społecznych i uczy współdziałania dzieci mających trudności w przystosowaniu się i dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi.      

MDS to metoda wzrokowo – słuchowo – ruchowa, w której odgrywają rolę trzy elementy: słuchowy ( piosenka ), wzrokowy (wzory graficzne, litery) i motoryczny (wykonywanie ruchów w czasie odtwarzania wzorów graficznych i liter, zharmonizowanych z rytmem piosenki).

Istnieją trzy podstawowe formy tej metody:
1. Piosenki i rysunki (proste wzory i piosenki) dla najmłodszych dzieci do wspierania ich rozwoju psychoruchowego;
2. Piosenki i znaki (złożone wzory i piosenki) dla dzieci w wieku przedszkolnym w  celu przygotowania do nauki czytania i pisania;
3. piosenki i litery (litery z alfabetu łacińskiego i litery polskie oraz  piosenki) dla uczniów rozpoczynających naukę czytania i pisania;

Zajęcia prowadzone MDS przebiegają według stałego schematu. Struktura zajęć jest następująca:
1. zajęcia wprowadzające
2. zajęcia właściwe:
ćwiczenia ruchowe
ćwiczenia ruchowo – słuchowe
ćwiczenia ruchowo – słuchowo – wzrokowe
3. zajęcia końcowe.

Ad. 1.
Zajęcia wprowadzające – ich celem jest skoncentrowanie uwagi dzieci na  rozpoczynających się zajęciach i usprawnienie niektórych funkcji psychomotorycznych, głównie funkcji językowych, motoryki oraz orientacji   w schemacie ciała i przestrzeni.

Kolejne fazy tych ćwiczeń to:

  • ćwiczenia orientacyjno – porządkowe, które służą koncentrowaniu uwagi    i kształceniu orientacji w schemacie ciała i przestrzeni. Mogą mieć formę powitania i zabawy ruchowej.
  • Nauka piosenki odtwarzanej z magnetofonu lub śpiewanej przez nauczycielkę. Tu omawia się treść piosenki, są wyjaśniane trudne słowa. Jest to sposobność do rozwijania mowy.
  • Zabawa w zagadki językowe – wykorzystywanie tekstu piosenki do rozwijania kompetencji językowych na dwóch poziomach:

1. na poziomie epijęzykowym jest to intuicyjne wykonywanie zdań na materiale werbalnym na podstawie tzw. Wyczucia językowego
2. na poziomie metajęzykowym jest ot wykonywanie tych zdań z pełną świadomością intelektualną, a więc z udziałem świadomości fonologicznej.

Ad. 2.
Zajęcia właściwe – zawierają one trzy rodzaje ćwiczeń:
Ćwiczenia ruchowe – jest to zabawa ruchowa nawiązująca do treści piosenki, która ma charakter usprawniający i relaksacyjny.

  • Ćwiczenia ruchowo – słuchowe – do ćwiczeń ruchowych dołączony jest element  muzyczny: piosenka, wierszyk, wyliczanka. Podczas tych ćwiczeń dzieci śpiewając piosenkę odtwarzają jej rytm np. na bębenku, na   woreczkach z grochem, wałeczku z sypkim materiałem. Ćwiczenia te to ruchy wykonywane za pomocą pięści, dłoni, palców, łokci,  całego ciała w rytm śpiewanej piosenki.

 

  • Ćwiczenia ruchowo – słuchowo – wzrokowe to uczenie się odtwarzania wzorów: figur geometrycznych lub liter w rytm jednocześnie śpiewanej piosenki. Kolejne etapy tego ćwiczenia są następujące:

1. demonstracja wzoru i sposobu wykonania ćwiczenia – pokazujemy  i omawiamy wzór: jak wygląda, do czego jest podobny. Nauczyciel demonstruje sposób wykonania wzoru jednocześnie śpiewając piosenkę i wodząc ręką po wzorze. Zwraca uwagę na szybkość ruchów i rytm, kolejność i kierunek, ułożenie w przestrzeni.
2. uczenie się polisensoryczne – dziecko kreśli wzór najpierw przy pomocy dorosłego na wzorze, potem samodzielnie ( wzory mają zróżnicowaną fakturę ).
3. reprodukowanie wzoru – dzieci wielokrotnie i różnymi technikami odtwarzają zapamiętany wzór. Reprodukowanie wzoru odbywa się wieloetapowo:

  • całą ręką – w powietrzu,
  • palcem – na stole, na tackach z kaszą,
  • narzędziem graficznym np. kredą, węglem, ołówkiem na tabliczkach, papierze.


Ad. 3.
Zajęcia końcowe – na zakończenie stosuje się zajęcia wyciszające, relaksacyjne, oddechowe – dają one odpoczynek, relaksują i rozładowują napięcie emocjonalne.

  • „Alfabet piosenek” – stanowi zestaw zawierający drukowane wielkie litery alfabetu oraz piosenki tak do nich dobrane, w tytule bądź w tekście występowało słowo zaczynające się od głoski odpowiadającej opracowanej literze, by głoska ta często powtarzała się w tekście piosenki. Rytm piosenki jest odpowiedni do struktury znaku graficznego, jakim jest litera. Dzięki temu śpiewając piosenkę możemy jednocześnie odtwarzać kształt litery.

 

  • Śpiewane litery” to program, w którym stosuje się MDS do nauki pisania liter  i cyfr. Punktem wyjścia każdych zajęć jest litera lub cyfra i odpowiednio dobrany tekst śpiewany lub wypowiadany w formie wierszyka lub wyliczanki. Połączenie ruchu wykonywanego przy pisaniu z odpowiednią melodią lub rytmicznie wypowiadanym tekstem, ułatwia zapamiętanie kształtu litery. Wpływ też na płynność ruchu i utrzymanie się w rytmie powodując lepszą jakość pisma i stopniowe zwiększanie tempa pisania.


Autor: mgr Lucyna Wyskowska

Podobne artykuły

Skomentuj

Bądź pierwszym, który skomentuje ten wpis!

Tagi