Szukaj po nazwie

Szukaj w swojej okolicy

Ostatnio ocenione placówki

Żłobek Misio Pisio

ursynów

Złobek jest bardzo czysty i kolorowy .
Wszystkie z...

Ocena: 4.8/5

więcej

MikiLand - Językowe Przedszkole Marzeń

Warszawa

Moim zdaniem to najlepsze przedszkole w mieście. Kolorowe,...

Ocena: 5/5

więcej

Niepubliczne Przedszkole Integracyjne „Nasz Domek”

Warszawa

Podoba mi się to, że w przedszkolu możemy liczyć na wsp...

Ocena: 5/5

więcej
Wszystkich ocen: 2652 (średnia: 4.32)

Najwyżej oceniane placówki

Przedszkole " NASZE SKARBY"

ul. oś. Dywizjonu 303 22b

31-873 Kraków

Ocena: 4.8/5

więcej

Polsko-Angielskie Przedszkole Bright Child

ul. Przemysłowa 4 459

30-701 Kraków

Ocena: 5/5

więcej

Porady specjalisty

Tytuł licentata wystarczy do awandu zawodowego?

Witam, Mam pytanie dotyczące awansu zawodowego nauczyciela wychowania przedszkolnego. Czy licencjat jest wystarczającym wykształceniem aby zdobyć awans...

~ Magdawięcej

Samotna matka a pierwszeństwo przyjęcia do żłobka

Czy to prawda, że pierwszeństwo przyjecia dziecka do żłobka mają tylko samotne matki przebywające w domu samotnej matki? Chciałam posłać moją niespełna...

~ Sylwiawięcej

Kwalifikacje dyrektora niepublicznego punktu przedszkolnego

Chciałabym zatrudnić dyrektora do niepublicznego punktu przedszkolnego, który będzie funkcjonował od września. Jakie kwalifikacje powinien posiadać...

~ Emiliawięcej

Metoda gimnastyki twórczej R. Labana

Pionierem gimnastyki twórczej (ekspresyjnej), zwanej również „nowoczesnym tańcem wychowawczym”, jest Rudolf Laban. Jego metoda była protestem przeciwko ruchowi odwzorowanemu skrępowanemu tradycyjnymi kanonami piękna ruchu, porządku, dyscypliny i dokładności. „Jego metoda nie opiera się na  żadnej ze znanych technik tanecznych, lecz na naturalnych tendencjach zakodowanych w duszy człowieka. Zmierzają one do samowyrażania się przy pomocy ruchu, co jest swoistym  przejawem tańca, który podkreśla to, co indywidualne, osobiste.”

Metoda ta nazywana jest również metodą improwizacji ruchowej i daje nauczycielowi dużą swobodę wyboru zadań ruchowych. Trzeba dzieciom wyjaśnić, co mają robić, natomiast „jak robić”, to będzie wynikało z inwencji twórczej ćwiczących, ich pomysłowości, fantazji, doświadczeń ruchowych. Pokaz nauczyciela na zajęciach prowadzonych tą metodą staje się zbędny, schodzi na dalszy plan. W metodzie tej posługujemy się różnymi formami ruchu, takimi jak: odkrywanie, naśladowanie, inscenizacja, mimika, pantomima, gimnastyka.

Metoda ruchowej ekspresji twórczej oparta jest na 16 tematach generalnych, z który każdy uwzględnia inny charakter ruchu, bądź różnorodne kombinacje czynności.

Tematy stosowane na zajęciach w przedszkolu dotyczą głównie tematów o najniższym stopniu trudności:

  • wyczucie własnego ciała;
  • wyczucie ciężaru (siły, energii) i czasu;
  • wyczucie przestrzeni;
  • wyczucie płynności ruchów i ciężaru (siły, energii) w przestrzeni i w czasie;

 

  • Gimnastyka twórcza (ekspresyjna) mocno eksponuje sprzężenie zwrotne między charakterem ruchu a przeżyciami i stanami psychicznymi. Tak np. pochylenie głowy, skłon całego ciała i trwanie w tej pozycji oznacza posłuszeństwo, pokorę, poddaństwo, szacunek lub smutek, senność. Wyprostowany tułów z podniesioną głową oznacza dumę, godność, zarozumiałość, pewność, odwagę. Ruch i pozycje symetryczne oznaczają harmonię, spokój, skończoność, stateczność, zaś ruch i pozycje asymetryczne – dysharmonię, niepokój, dynamikę, agresywność, bunt. Szczególną uwagę skierował Laban na ruchy i pozycje asymetryczne i skośne linie ruchu; są one szczególnie charakterystyczne dla jego gimnastyki ekspresyjnej. Linie skośne nazwał on „czwartym wymiarem”. R. Laban twierdził, że „nie tylko ruch jest wyrazem stanów psychicznych, lecz i odwrotnie: przez określony ruch czy pozycję można wywołać odpowiednie stany psychiczne (przeżycia).”

 

  • Gimnastyka twórcza wyrzeka się komend, stereotypowych kolumn ćwiczebnych, wprowadza zaś przyjemny nastrój sprzyjający twórczości, stosuje często muzykę, przybory, przyrządy, pracę z partnerem i w grupie oraz różne formy aktywizacji ruchowej (pantomima, improwizacje ruchowe, inscenizacje, groteska, sceny dramatyczne, batalistyczne, ćwiczenia muzyczno – ruchowe, tańce regionalne i narodowe itp.). Nauczyciel, wymagający od swych wychowanków kreatywności, sam musi się wykazać tą cechą tworząc coraz to nowe pomysły zadań ruchowych stosowanych do właściwości wieku, warunków pracy i temperamentu swych podopiecznych oraz wykorzystując regionalne formy kultury muzyczno – ruchowej, zabaw, zwyczajów i obyczajów.


Dzieci poznają nowe sposoby wyrażania siebie i swoich odczuć poprzez ruch własnego ciała zgodnie z rytmem muzyki lub własnej wyobraźni. Na zajęciach występuje tak pożądana integracja grupy, dzięki kontaktom między wszystkimi jej członkami, także między dziećmi bardziej lub mniej sprawnymi ruchowo. Dzieci uczą się przestrzegać norm i zasad współżycia grupowego. Poznają też różne gatunki muzyki, wyrabiają sobie nawyk wsłuchiwania się w jej przesłanie, dostosowując się do poleceń osoby prowadzącej niezależnie od tego, czy jest to nauczyciel, czy kolega z grupy. Kształtuje to umiejętność reakcji na znaki umowne, symbole, rozwija poczucie rytmu, umiejętność swobodnego i spontanicznego  wyrażania muzyki ruchem całego ciała, co w rezultacie usprawnia motorykę.

Zabawy tego typu dają wiele radości i okazji do spontanicznej aktywności, rozładowania nadmiaru energii, a także prowadzą do wyciszenia nagromadzonej energii.

Autor: mgr Kubica Ewa


Podziel się na:

Dodaj komentarz

Imię:
kod:
Jeżeli nie widzisz tego obrazka kliknij odśwież i spróbuj ponownie
lub:
Treść komentarza:

  dodaj komentarz i zarejestruj mnie

  mam już konto w Portalu dodaj komentarz i zaloguj mnie