Szukaj po nazwie

Szukaj w swojej okolicy

Darmowe publikacje

Porady specjalisty

Kwalifikacje dyrektora przedszkola niepublicznego

Jestem nauczycielem dyplomowanym, mgr z wykształceniem pedagogicznym. Posiadam ukończone studia podyplomowe zarządzania oświatą. Czy moje kwalifikacje są...

~ Edvin więcej

Kadra w przedszkolu

W przedszkolu w naszej miejscowości jest za mało pań woźnych. Na 7 grup są 3 panie, których obowiązkiem oprócz pomocy przy dzieciach jest...

~ Ala więcej

Ile metrów kwadratowych przypada na os. w internacie?

Witam. Mam pytanie. Ile metrów kwadratowych przypada na dziecko mieszkające w internacie? Chodzi mi o salę sypialną, jak również świetlicę, w...

~ lolek więcej

Metody twórcze na zajęciach ruchowych w przedszkolu

Darmowe publikacje
Przejdź do strony | 1 | 2 | 3 |
Metody twórcze na zajęciach ruchowych w przedszkolu

Stosowanie metod twórczych ma znaczący wpływ na rozwój dziecka w wieku przedszkolnym. Za pomocą tych metod kształtujemy zdrową, sprawną fizycznie i umysłowo jednostkę.


Do najistotniejszych cech metod twórczych należą:

  • pełna samodzielność dzieci w rozwiązaniu zadań i problemów ruchowych,
  • zadania dla dzieci mają charakter zadań otwartych, tzn. zupełnie nieznany,
  • z którym spotykają się po raz pierwszy,
  • czynnikami motywującymi dzieci do działania są informacje, oczekiwania,    
  • wyniki własnych czynności,                                                   
  • dziecko stosuje samokontrolę i samoocenę oraz zdobywa podstawy  ustawicznego samodoskonalenia się. 

W. Gniewkowski zastosował systematykę uwzględniającą następujące metody twórcze:

  • opowieści ruchowej,
  • A. i M. Kniessów,
  • C. Orffa ,
  • gimnastyki twórczej R. Labana.

Metoda opowieści ruchowej – stworzył ją J. C. Thulin. Istotą tej metody jest obrazowe opowiadanie przez nauczyciela bajki, opowieści, jakiegoś wydarzenia, które skłania dziecko do ruchowego interpretowania usłyszanych treści, a także uaktywnia wyobraźnię dziecka. Metoda opowieści ruchowej wymaga starannego przygotowania materiału oraz rozumienia, iż tekst opowiadania jest tylko środkiem do stworzenia przez dzieci wymyślonego ruchu. Jednakże układ opowiadania musi opierać się na zasadzie wszechstronności, tj. aby angażując wyobraźnię dziecka usprawniał wszystkie główne grupy mięśniowe oraz narządy wewnętrzne. Powinny tu występować ruchy o różnym charakterze, np.: biegi, skoki, rzuty, czworakowanie, pchanie, pełzanie, itp.

Metoda A. i  M. Kniessów
– powstała w latach 70 w Hanowerze. Jest to rodzaj gimnastyki rytmicznej, twórczej, polegającej na nieustannym poszukiwaniu nowych form i rodzajów ruchu. Głównymi elementami omawianej metody są: ruch, muzyka, rytm, przybory. Charakterystyczne dla metody Kniessów jest użycie do ćwiczeń ruchowych dwóch przyborów równocześnie przez jedną osobę. Stosuje się następujące przybory: bijaki, szarfy, grzechotki, dzwoneczki, bębenki, przepołowione łuski orzecha kokosowego. W tej metodzie bardzo ogranicza się mówienie. Impulsem do podejmowania wszelkich form ruchu jest muzyka. Dziecko w wieku przedszkolnym cechuje "głód" ruchu. W gimnastyce rytmicznej dzieci wykonuja ćwiczenia w różnych pozycjach i rytmie, co doskonale zaspokaja ich potrzebę ruchu. Ustalono także zasady gimnastyki rytmicznej. Należą do nich:

  • ćwiczyć z radością,
  • rozwijać poczucie rytmu i doskonalić koordynację ruchową,
  • poszukiwać nowych form i rodzajów ruchu,
  • wykorzystywać muzykę i rytm jako bodźce do ćwiczeń ruchowych,
  • stosować barwne przybory do ćwiczeń, zawsze po 2 sztuki w celu harmonijnego rozwoju prawej i lewej strony ciała,
  • przeplatać ćwiczenia rytmiczne z ruchami o charakterze zabawowym,
  • nie nadużywać słów.
Przejdź do strony | 1 | 2 | 3 |

Podziel się na:

Dodaj komentarz

Imię:
kod:
Jeżeli nie widzisz tego obrazka kliknij odśwież i spróbuj ponownie
Treść komentarza:

  dodaj komentarz i zarejestruj mnie

  mam już konto w Portalu dodaj komentarz i zaloguj mnie