Rada pedagogiczna szkoleniowa 12.02.2007 w ramach WDN.

1. Wprowadzenie w temat:

Przypomnienie 5 podstawowych dziedzin inteligencji emocjonalnej

Inteligencja Emocjonalna zawiera 5 podstawowych dziedzin:

• znajomość własnych emocji - samoświadomość i rozpoznawanie uczuć

• kierowanie emocjami - samoświadomość i samoregulacja

• zdolność motywowania się – koncentracja uwagi, samomotywacja, twórcza praca, samokontrola emocjonalna

• rozpoznawanie emocji u innych – empatia

• nawiązywanie i podtrzymywanie związków z innymi – kompetencja społeczna, kierowanie emocjami innych

2. Motywacja – podstawowe pojęcia.

Motywacja: proces, dążenie do celu poprzez konkretne działanie;
Motyw: bodziec, który wyzwala określone działania prowadzące do realizacji zamierzonych celów;

Motywator: zachęcający, przyjazny, kreatywny; nakręcający, kierownik, koordynator, przewodnik, lider, inspirator; osoba, która ma określony cel, obiekt i sposób motywacji; stwarza warunki i sytuacje do podjęcia działań przez osobę, którą motywuje;

Zdolność do motywowania się – polega na umiejętności podporządkowania emocji wyznaczonym celom, tłumienia popędliwości, odkładania w czasie zaspakajania pragnień, umiejętność twórczej pracy.

Samomotywacja – pozwala dziecku – pomimo porażek – próbować kolejny raz zawiązać buty czy nauczyć się wierszyka. Jest motorem do wszelkiego rozwoju i działania.

Czyli podsumowując przez motywację rozumie się najczęściej ogół bodźców zarówno zewnętrznych jak i wewnętrznych, powodujących gotowość dziecka do uczenia się. Bodźce te mogą wywoływać dwa typy zachowań: pierwsze z nich to dążenie, drugi zaś to unikanie.

Procesy motywacyjne mają trzy cechy:

• kierunek (dążenie do osiągnięcia przedmiotu pragnień lub unikanie źródła obaw)

• natężenie (przyrost lub spadek sił)

• dodatnie i ujemne stany emocjonalne.

Wpływ motywów na działanie wiąże się głównie z kierunkiem i natężeniem. Przyjęcie postawy pozytywnej i skupienie się na mocnych stronach osobowości uwypukla dobre cechy, a ich postępowanie zmienia się na lepsze. 

Dużą rolę we wszelkich osiągnięciach odgrywa pozytywna motywacja- zapał i wiara w siebie. Przykładem może być tu mistrz sportu, który od dzieciństwa oddawał się żmudnym i męczącym ćwiczeniom, mimo niepowodzeń i porażek trwał w swym uporze i w wieku młodzieńczym osiągnął sukces- laur olimpijski. Innym przykładem może być uczeń o silnej motywacji, który stara się rozwiązać trudne zadanie, szukając wszelkich możliwych sposobów, przeprowadzając wnikliwe rozumowanie, mobilizując do pomocy całą swoją wiedzę. Nawet uczeń słaby, ale o silnej motywacji zdoła pokonać trudność i osiągnąć dobry wynik czy zadowalające wyniki w nauce. Tak więc prawidłowe funkcjonowanie w sytuacji problemowej to dobra okazja kształtowania prawidłowej postawy emocjonalnej. Nauczyciel powinien stwarzać takie sytuacje, powinien dawać możliwość do jak najczęstszego samodzielnego rozwiązywania problemów. Uczeń przy pomocy posiadanej wiedzy powinien umieć sformułować hipotezę i poszukać sposobu jej weryfikacji. Ważne jest tu także pokonanie lęku przed ośmieszeniem, gdy rozwiązanie jest niewłaściwe.

3. Czynniki wpływające na rozwój motywacji: