Szukaj po nazwie

I. Identyfikacja problemu

W roku szkolnym 2005/2006 do grupy 4–latków przyjęłam chłopca, który od początku był nieśmiały i zagubiony. W czasie prowadzonej obserwacji zauważyłam, że dziecku funkcjonowanie w grupie sprawia wiele trudności. Gdy próbowałam z nim rozmawiać zawsze spuszczał głowę w dół i był speszony. Nie uczestniczył w wspólnych zabawach z rówieśnikami, gdyż nawiązywanie kontaktu sprawiało mu wiele trudności. Nie bawił się z dziećmi i do nikogo się nie odzywał. Następstwem takiej sytuacji było to, że chłopiec nie chciał chodzić do przedszkola. Matka dziecka początkowo bagatelizowała problem, ale gdy udało mi się ją nakłonić do współpracy postanowiła być konsekwentna w swoim działaniu. Przekonałam, że to właśnie przedszkola służą do tego, aby dziecko przystosowało się do nowego środowiska i przygotowało je do pełnienia obowiązków przedszkolaka. Dziecko w grupie przedszkolnej wyrabia umiejętność współżycia i współdziałania. Uczy się wspólnie bawić i uczestniczyć w życiu całej grupy.

II. Geneza i dynamika zjawiska

Dziecko wychowuje się w rodzinie pełnej. Rodzice chłopca pracują. Z wywiadu z matką dowiedziałam się, że chłopiec do 4 roku życia przebywał pod opieką babci i dziadka, którzy byli nadopiekuńczy w stosunku do dziecka. W opinii matki Łukasz był dzieckiem spokojnym i cichym. Nie sprawiał żadnych kłopotów wychowawczych. W obecności obcych lub krewnych wstydził się. Zapytany o coś, chował się za rodzica, odwracał lub wbijał wzrok w ziemię. Dużym problemem dla dziecka związanym z prawidłowym funkcjonowaniem w grupie było nie radzenie sobie z czynnościami samoobsługowymi. Chłopiec w słabszym stopniu, niż inne dzieci miał opanowane umiejętności związane z życiem codziennym, a to wpływało na to, że dziecko czuło się osamotnione i bezradne, co z kolei wpływało na brak pewności siebie. Podczas zajęć zorganizowanych chłopiec nie brał udziału. Zapytany kiwał twierdząco lub przecząco głową. Niezauważony, nie pokazywał po sobie zniecierpliwienia, czekał cierpliwie aż podejdę do niego. Z rozmów z matką wynikało, że chłopiec nie chce chodzić do przedszkola, gdyż nie potrafił tego co wszystkie dzieci. Chłopiec nie lubił opowiadać o wydarzeniach z przedszkola.

III. Znaczenie problemu

Z mojego wieloletniego doświadczenia wiem, że środowisko rodzinne, jako pierwsze i przez długi czas jedyne, w którym wzrasta i rozwija się dziecko ma bardzo duży wpływ na jego rozwój fizyczny i umysłowy, a zwłaszcza emocjonalny, moralny i społeczny. Sprawia ono, że rodzina może zaspokoić liczne potrzeby psychiczne dziecka, przede wszystkim zaś potrzebę bezpieczeństwa. Małe dziecko czuje się bezpiecznie tylko w domu, u siebie. Dom rodzinny jakby uzbraja, wyposaża w ufność wobec ludzi. Postawy niewłaściwe takie jak: nadmierne ochranianie, które dominowały w domu chłopca, ukształtowały w nim cechy zachowania aspołecznego, niezdolność do nawiązywania więzi uczuciowych, brak obiektywnej samooceny, brak wiary we własne siły, niepewność, które utrudniają prawidłowe funkcjonowanie w przedszkolu. Brak stałych norm, zasad, niekonsekwencja rodziców i nadopiekuńczość stały się przyczyną rozchwianej sfery emocjonalnej i społecznej dziecka. Nadopiekuńczość sprawiła również, że dziecko nie miało sposobności do ćwiczenia swoich umiejętności społecznych. Dlatego postanowiłam rozwiązać ten problem.

IV. Prognoza

Negatywna

brak odpowiednich działań spowoduje, że dziecko przez dłuższy czas będzie przestraszone;
odizolowane od grupy będzie miało mniej kolegów;
nie będzie chciało rozmawiać o przedszkolu;
nauczycielkę będzie traktować jak kogoś, kto zabiera mu poczucie bezpieczeństwa
nie będzie zainteresowane tym, co oferuje mu nauczycielka
będzie lękliwe i niesamodzielne
koszty psychiczne: zamknięcie się w sobie, brak apetytu, zaburzenia snu, złe samopoczucie
nie będzie umiało nawiązać prawidłowych relacji społecznych

Pozytywna

Przejdź do strony | 1 | 2 | 3|

Podziel się na: