Praca opiekuńczo-wychowawczo – dydaktyczna z dzieckiem nadpobudliwym psychoruchowo w przedszkolu.

I Wstęp.
 
Dziecko nadpobudliwe psychoruchowo sprawia wiele kłopotu swoim

zachowaniem i postępowaniem, zarówno rodzicom w domu, jak i nauczycielom w przedszkolu, szkole czy w instytucjach zajmujących się wychowaniem i edukacją. Trudności wychowawcze jakie powstają, gdy dziecko rozpoczyna naukę ulegają szybkiemu narastaniu i negatywnie odbijają się na dziecku oraz na jego otoczeniu. W przedszkolu problem ten zaczyna się ujawniać u dzieci pięcio- i sześcioletnich, przygotowujących się do nauki szkolnej. Trudności o charakterze ekonomicznym, przeżywane w wielu rodzinach, powodują w nich napięcia i brak czasu dla dzieci (dość powszechnie obserwowane zjawisko) trudności organizacyjne: przeludnione grupy przedszkolne, czy szkolne oraz spędzanie wolnego czasu przed telewizorem czy komputerem uniemożliwia rozładowanie energii u dzieci i łagodzenie objawów ich napięć.

Również postęp medycyny, który pozwala ratować dzieci z zagrożonych ciąż i porodów, pozostawiając jednocześnie różnego typu mikrouszkodzenia, ale któremu nie towarzyszy kompleksowa propozycja pomocy medycznej czy psychologicznej od wczesnego dzieciństwa, jest także jednym z powodów narastania zjawiska nadpobudliwości u dzieci w późniejszych latach. Dlatego tak ważne jest poprawne zdiagnozowanie problemu nadpobudliwości u dziecka we wczesnych latach  czy nawet miesiącach jego rozwoju, poparte ukierunkowaniem pracy z dzieckiem przez specjalistów.

II Kierowanie zachowaniem dziecka.
  
Aby skutecznie zapobiegać lub niwelować nieprawidłowe zachowania bardzo ważna jest współpraca rodziców z nauczycielem. Obie strony winny konsekwentnie realizować wspólny program, którego głównym celem jest dostarczenie dzieciom okazji do przeżycia pozytywnych doświadczeń społecznych korygujących obraz siebie, umożliwienie nabycia umiejętności radzenia sobie z nadpobudliwością oraz stworzenie okazji do odreagowania napięć leżących u podłoża nadpobudliwych zachowań: zatem zaleca się:

1. W zasadach i dyscyplinie zachować uważną konsekwencję.
2. Odzywać się w sposób spokojny i opanowany.
3. Dostrzegać i nagradzać wszystkie pozytywne zachowania dziecka.
4. Wskazywać dziecku to co powinno robić, a nie to czego ma nie robić.
5. Wyrażać dezaprobatę dla zachowań dziecka, a nie dla niego samego.
6. Ustalać z dzieckiem plan dnia i przestrzegać go.
7. Usunąć nadmiar bodźców z otoczenia dziecka.
8. Wyznaczyć dziecku zadania, obowiązki i doceniać jego wysiłki nawet jeśli nie są doskonałe.
9.  Interweniować, gdy ma nastąpić wybuch lub konflikt już wybuchł.
10. Być stanowczym i jednocześnie uważnym na potrzeby dziecka.
11. Uczyć dziecko empatii, współdziałania z innymi.
12. Pozwolić na zaspokojenie potrzeb ruchowych i jednocześnie trenować cierpliwość i skupienie.
13. Pomagać w zorganizowaniu czasu wolnego.

Ogromnie ważne w prawidłowym rozwoju dziecka nadpobudliwego jest poprawienie własnej samooceny. Trzeba mu pomóc odnaleźć dziedzinę w której jest dobre, w której odnosi sukcesy i dobrze sobie radzi. Powinno się uświadomić dziecku, że ono i jego zachowanie to dwie odrębne rzeczy. Nie należy krytykować go, gdyż każda negatywna informacja sprawia, że dziecko gromadzi ją w sobie, wskutek czego następuje, obniżenie jego samooceny, a w konsekwencji negatywne wyobrażenie o sobie. Gdy dziecko nie może sobie z czymś poradzić, mówimy: "Wiem że to potrafisz. Udało ci się to zrobić wcześniej.”

Duży wpływ na poprawę samooceny u dziecka, zarówno w przypadku nauczyciela jak i rodzica, ma:

• intonacja głosu,

• okazanie zainteresowania dzieckiem,

• słuchanie tego co ono mówi.

Jeżeli jako rodzic i nauczyciel nie stosujemy się do tych zaleceń, tracimy kontakt z dzieckiem, którego samoocena staje się coraz niższa. Niedopuszczalne też są stwierdzenia w rodzaju: "Zawsze robisz taki bałagan”, "Złościsz mnie” itp., ponieważ skupiają się one bezpośrednio na dziecku, a nie na jego zachowaniu.

III. Czynniki warunkujące pozytywne efekty pracy.