Podobne artykuły:

Treningi pamięci w przedszkolu od najmłodszych lat

Niezbędnik człowieka mówiącego

Specyficzne trudności w uczeniu się mogą odnosić się do różnych dziedzin wiedzy i umiejętności szkolnych, dlatego możemy wyróżnić kilka rodzajów trudności w nauce czytania i pisania. Wśród nich wyróżniamy dysleksję, dysgrafię, dysortografię, zaburzenia mowy, lateralizację.

Oprócz wymienionym możemy tez wyróżnić trudności w zdobywaniu umiejętności matematycznych, min. trudności w dokonywaniu operacji na liczbach (dyskalkulia). Ponadto mogą występować też trudności w odtwarzaniu rytmu, melodii i tekstów piosenek (dysmuzja), w zapisywaniu nut, jak też w rysowaniu oraz w orientowaniu się przestrzennym na obrazach płaskich, mapach i zjawiskach. W literaturze światowej możemy spotkać różne definicje dysleksji rozwojowej. Ogólnie możemy je podzielić na dwa rodzaje: definicje pedagogiczne i psychologiczne. Pierwsza grupa definicji określa rodzaj trudności w nauce lub warunków ich powstawania. Natomiast druga grupa określa etiologię i patomechanizm trudności w czytaniu i pisaniu. Światowa Federacja Neurologii w 1968 r. w Dallas (USA) przyjęła jako obowiązującą następującą definicję: „Specyficzna rozwojowa dysleksja to zaburzenia manifestujące się trudnościami w nauce czytania, mimo stosowania obowiązujących metod nauczania, normalnej inteligencji i sprzyjających warunków społeczno – kulturowych. Jest spowodowana zaburzeniami podstawowych funkcji poznawczych, co często uwarunkowane jest konstytucjonalnie.” Dysleksja rozwojowa dotyczy zatem obszaru czytania i pisania oraz rozpoznaje się ją tylko w przypadku stwierdzenia prawidłowego rozwoju umysłowego. Podstawą jej rozpoznania jest występowanie wybiórczych niepowodzeń w nauce czytania, czy też w opanowaniu poprawnej pisowni i poziomu graficznego pisma. Ustala się, czy trudności te występują jednocześnie, czy w izolacji.

Przyczyny powstawania dysleksji możemy podzielić na pierwotne i wtórne. Pierwotne, czyli etiologia są różnorakie, mogą występować wskutek działania pojedynczego czynnika lub grupy czynników patogennych. Podobnie i wtórne przyczyny dysleksji mogą być różnorodne, ponieważ zachodzą różne konfiguracje zaburzeń prostszych funkcji, które w konsekwencji prowadzą do zaburzeń złożonych czynności czytania i pisania.

W związku z różnymi patomechanizmami dysleksji rozwojowej można wyróżnić kilka typów dysleksji. Istnieje wiele klasyfikacji, proponowanych przez różnych autorów. Najczęściej wyróżnia się:

• dysleksję typu wzrokowego, u której podłoża leżą zaburzenia percepcji i pamięci wzrokowej, powiązane z zaburzeniami koordynacji wzrokowo – ruchowej i wzrokowo – przestrzennej;

• dysleksję typu słuchowego – uwarunkowaną zaburzeniami percepcji i pamięci słuchowej dźwięków mowy, najczęściej powiązanymi z zaburzeniami funkcji językowych;

• dysleksje integracyjną, w której pojedyncze funkcje nie wykazują zakłóceń, a zaburzenia dotyczą koordynacji;

• dysleksja typu P (percepcyjny) występuje w przypadku, gdy dziecko „czyta prawą półkulą podczas, gdy w procesie czytania powinna dominować aktywność lewej półkuli (u starszych uczniów);

• dysleksja typu L (lingwistyczny) stwierdza się, gdy dziecko „czyta lewą półkulą” podczas, gdy jako początkujący uczeń znajduje się jeszcze na elementarnym etapie nauki czytania, który wymaga dominacji prawej półkuli;

• „psychodysleksja” – w której pojawia się uraz emocjonalny (etiologia) i zaburzenia emocjonalne (przyczyny wtórne) dezorganizujące czynności czytania i pisania.