Studiując literaturę dotyczącą przygotowania dzieci 6-letnich do podjęcia nauki pisania mogę stwierdzić, że podejmuje ona ogólne zagadnienia związane z dojrzałością szkolną, z trudnościami i uwarunkowaniami w tym zakresie. Autorzy tych publikacji bardzo rzadko poruszają tematy związane z działalnością grafomotoryczną. Jeżeli zagadnienie to jest prezentowane, to charakteryzuje się informacjami krótkimi i ogólnymi.

Celem działalności współczesnego przedszkola zdaniem pani S. Guz /1991, 1996/ jest stworzenie dziecku możliwie najkorzystniejszych warunków wszechstronnego rozwoju. Przedszkole obok funkcji opiekuńczych spełnia funkcje stymulujące, kompensuje niekorzystne wpływy środowiskowe, wdraża do różnych form uczenia się, tak by podjęcie nauki szkolnej stało się dla dziecka naturalnym następstwem jego wzrastających możliwości.

Podobne stanowisko prezentują panie: K. Kamińska /1999/, E. Waszkiewicz /1996/ i T. Koczan, K. Kafar /1998/. Zdaniem tych autorek efekt pracy w przedszkolu, a później w szkole zależą w znacznym stopniu od współdziałania nauczyciela z wychowankiem i od działalności wychowawczo – dydaktycznej. W pracy wychowawczej nad przygotowaniem dzieci do nauki pisania wyraźnie sprecyzowaną rolę spełniają ćwiczenia grafomotoryczne, polegające na wiernym odtwarzaniu wzorów podanych przez nauczyciela.

Ćwiczenia grafomotoryczne kształcą koordynację wzrokowo – ruchową, rozwijają motorykę rąk, kształcą prawidłowy uchwyt narzędzia graficznego, regulują napięcie mięśniowe, utrwalają nawyki ruchowe związane z kierunkiem pisania jak również kształcą orientację w przestrzeni. Rozwijają więc wszystkie te czynności i umiejętności, które są niezbędne w przygotowaniu dzieci do nauki pisania. Niewłaściwa technika wykonania czynności grafomotorycznych jest przyczyną niskiego poziomu graficznego pisma (tzw. dysgrafia) i rysunku. Dziecko nie nadąża za grupą, szybko męczy się i zniechęca. Z czasem rodzi się w dziecku niechęć do wszelkich zajęć grafomotorycznych. To zaś jest wyrazem wtórnych zaburzeń emocjonalno - motywacyjnych, nawarstwianych na zaburzenia pierwotne motoryki i koordynacji wzrokowo-ruchowej. Celem tych ćwiczeń jest więc zapobieganie tym trudnościom i ich pokonywanie. /M. Bogdanowicz, 1997/.

Pani M. Bogdanowicz odwołuje się do ćwiczeń grafomotorycznych opracowanych przez panią H. Tymichovą. Ćwiczenia te uczą regulowania stanu napięcia mięśniowego oraz płynności ruchów. Wychodząc z założenia, że pisanie wymaga sprawnego przechodzenia od jednego do drugiego elementu w łańcuchu kolejnych ruchów jakie składają się na tę złożoną czynność, konieczne jest rozwijanie koordynacji ruchów ręki i oka, a także wykonywanie ruchów w sposób płynny. Pani H. Tymichova w tym celu przygotowała specjalne ćwiczenia, którym towarzyszy klimat wesołej, graficznej zabawy zachęcając dzieci do działania /M. Bogdanowicz 1992, s.190/. Ćwiczenia grafomotoryczne, w których „czynności ruchowe odbywają się pod ścisłą kontrolą wzroku, kształcą w najpełniejszej formie koordynację wzrokowo-ruchową. W ćwiczeniach grafomotorycznych konsekwencją ruchu są znaki graficzne : kropki, linie (pionowe, poziome, ukośne, łamane, krzywe, krzyżujące się) oraz figury geometryczne. Ćwiczenia grafomotoryczne mają różne formy i stopnie trudności”. /M. Bogdanowicz 1992, s. 202/.

Panie: T. Gąsowska, Z. Pietrzak-Stępkowska /1994, s. 73-81/ proponują następujące ćwiczenia grafomotoryczne : kreślenie form kolistych, kreślenie prostych linii łączących wyznaczone punkty, kalkowanie kredkami konturowych rysunków, kreślenie linii w ograniczonym polu, kopiowanie rysunków, rysowanie szlaczków i wzorów z elementów, zamalowywanie, kalkowanie rysunków, obrysowywanie przedmiotów i rysowanie z użyciem szablonów, rysowanie po śladzie, rysowanie „od ręki”, odwzorowywanie rysunków, ćwiczenia ruchowo-słuchowo-wzrokowe. Od początku ćwiczeń grafomotorycznych zwracamy uwagę na to, by dziecko miało prawidłowo ustawioną rękę i prawidłowo trzymało narzędzie pisarskie. /T. Gąsowska, Z. Pietrzak-Stępkowska 1994/.