Współpraca nauczyciela z rodzicami

Współpraca nauczyciela z rodzicami

Właściwie zorganizowana współpraca z rodzicami – to jeden z istotnych czynników osiągania przez przedszkole dobrych wyników w pracy wychowawczej.

Kierunki działania najbardziej korzystne dla dzieci, rodziców i placówki przedszkolnej powinny wyznaczać – środowisko i jego potrzeby. Niezależnie jednak od środowiska, w jakim przedszkole się znajduje, należy dążyć do zrealizowania podstawowych zadań wynikających ze współdziałania z rodzicami, do których należy zaliczyć:

  • Rozszerzenie i pogłębienie wiedzy rodziców o dziecku i ustalenie wspólnie z nimi jednolitych form oddziaływań wychowawczych w stosunku do poszczególnych wychowanków
  • Podnoszenie kultury pedagogicznej rodziców
  • Włączenie rodziców w rozwiązywanie wychowawczych i organizacyjnych problemów placówki przedszkolnej


Pierwsze z podanych wyżej zadań można osiągnąć głównie poprzez indywidualne kontakty z rodzicami. Nauczycielka, która dobrze pragnie poznać wychowanków, musi wiele dowiedzieć się o ich życiu w okresie poprzedzającym ich przyjście do przedszkola i o aktualnych warunkach w jakich się znajdują. Tylko rodzice mogą jej powiedzieć, jaki był dotychczasowy rozwój dziecka, stan jego zdrowia, w jaki sposób kierują jego wychowaniem, jakie napotykają trudności w procesie jego wychowania, czym interesuje się ono szczególnie, jakie są jego ulubione zabawy oraz wiele innych interesujących dla nauczycielki spraw, umożliwiających indywidualne traktowanie każdego wychowanka.

W kontaktach z rodzicami nauczycielka powinna również informować ich, jak widzi i ocenia dziecko w przedszkolu, mówiąc przede wszystkim  o jego sukcesach i osiągnięciach, ale także o trudnościach i niepowodzeniach, które napotyka w życiu zespołowym, co w rezultacie powinno prowadzić do uzgodnienia sposobów postępowania z dzieckiem na terenie domu rodzinnego i w przedszkolu.

Oprócz sporadycznych kontaktów z rodzicami, każda nauczycielka powinna mieć stałe dni i godziny przyjęć (poza godzinami pracy z dziećmi). Powinny one odbywać się w każdym tygodniu, aby umożliwić rodzicom częsty kontakt z nauczycielką. W prowadzonych rozmowach należy rozbudzać zainteresowania sprawami wychowawczymi, podkreślać zawsze sukcesy dziecka, osiągnięcia, czynione postępy, zaznaczając, że mogą one być jeszcze większe, jeżeli znajdą uznanie i zrozumienie ze strony rodziców.

W rozmowach z rodzicami można poruszać bardzo trudne tematy dotyczące dziecka, ale tylko wtedy, gdy jest to podyktowane troską o nie i chęcią przyjścia mu z pomocą. Rozmawiając z rodzicami nauczycielka powinna zawsze operować konkretnymi faktami, które prowadzą następnie do uogólnienia. Aby rozmowa była skuteczna i budziła zaufanie, nauczycielka po przedstawieniu faktów, powinna wspólnie z nimi ustalić sposoby postępowania z dzieckiem na najbliższy okres czasu, przedstawić, jak będzie kierowało nim przedszkole, i co mogą zrobić rodzice w domu. Rozmowę można zakończyć wyznaczeniem daty kolejnego spotkania, aby ocenić wyniki zaproponowanych poczynań i ustalić drogę dalszego postępowania.

Konsultacje indywidualne powinny być przez nauczycielkę rejestrowane. Zapisy takie dają możliwość zorientowania się, jakie problemy szczególnie interesują rodziców, która rodzina przejawia zainteresowania sprawami swojego dziecka, a u której widoczny jest jej brak. Zapisy stanowią też źródło cennej wiedzy o dziecku dla innej nauczycielki, która przejmie  np. grupę dzieci.

Inną, bardzo cenną formą współpracy z rodzicami są zebrania grupowe. Rodzice chętnie w nich uczestniczą, jeżeli przekonają się, że są interesujące i pomagają im w wychowaniu dziecka. Tematyka zebrań grupowych powinna być ujęta w rocznym planie przedszkola i dotyczyć zagadnień, które w danym roku szkolnym mają być szczególnie wyeksponowane. Da to lepsze efekty wychowawcze. Zagadnienia omawiane podczas zebrań grupowych powinny być tak dobrane, aby interesowały wszystkich rodziców i wzbogacały ich wiedzę o wychowaniu dziecka. Sposób przedstawiania problemów wychowawczych nie powinien ograniczać się do referatów. Należy starać się, aby wypowiedż była ilustrowana w różny sposób, np. za pomocą filmu, epidiaskopu, nagrań z taśmy magnetofonowej, prac dzieci, ekspozycją książek, zabawek, pomocy dydaktycznych lub inny sposób, wynikający z charakteru i treści omawianego problemu.

W czasie omawiania wybranego zagadnienia dobrze jest posługiwać przykładami z pracy z dziećmi. Trzeba jednak pamiętać, żeby nie były to przykłady imienne, a podać je należy w ten sposób, aby rodzice nie odnosili ich do żadnego dziecka, gdyż mogłoby to wywołać sprzeciw, niechęć, żal do nauczycielki. W czasie zebrań grupowych nie należy też omawiać spraw dotyczących poszczególnych dzieci. Można to robić dopiero po zakończeniu zebrania. 

Inną, równie cenną formą podnoszenia kultury pedagogicznej rodziców są zajęcia otwarte. Powinno się je organizować w każdej grupie przedszkolnej 2-3 razy w ciągu roku. Podczas zajęć rodzice mają okazję obserwować prawidłowe sposoby kierowania działalnością dzieci, wyzwalania ich aktywności, jak również ocenić dziecko na tle rówieśników.

Prowadzenie zajęć otwartych wymaga od nauczycielki dużych umiejętności pedagogicznych, taktu i dobrej znajomości każdego wychowanka, gdyż mają być dla rodziców wzorem dobrej pracy, a nie powinny budzić zazdrości i nieporozumień. Podczas takich zajęć każdy z rodziców powinien mieć okazję  zobaczyć własne dziecko aktywnie w nich uczestniczące. Najbardziej odpowiednie dla rodziców są takie zajęcia, czasie których wszystkie dzieci w grupie wykonują takie samo zadanie. Może to być działalność plastyczna, ćwiczenia gimnastyczne, artykulacyjne, umuzykalniające, zabawa inscenizowana z udziałem wszystkich dzieci lub słuchania pięknego opowiadania nauczycielki, oglądanie przedstawienia kukiełkowego lub serii przezroczy.

Podczas zajęć, w których cała grupa realizuje to samo zadanie każde z rodziców obserwuje pracę swojego dziecka i jej efekty, może ją porównać z działalnością innych dzieci, ocenić stopień usprawnienia, zakres wiadomości i umiejętności. Rodzice, którzy sami stwierdzą, że ich dziecko gorzej radzi sobie od kolegów, bardziej się tym przejmą niż wówczas, gdy mówi im o tym nauczycielka, i wtedy też chętniej zwracają się do niej o radę i pomoc.

Opracowała: Anna Kaszyńska

Skomentuj

Bądź pierwszym, który skomentuje ten wpis!

Tagi