Edukacja muzyczna w żłobku: na czym polega metoda E. E. Gordona?

Edukacja muzyczna w żłobku: na czym polega metoda E. E. Gordona?
Drukuj Skomentuj

Coraz częściej mówi się, że edukację muzyczną powinno się zacząć już w okresie prenatalnym. To, czego dziecko nauczy się w pierwszych latach życia, jest podstawą dla jego całej późniejszej edukacji. Stąd sposobem umuzykalniania, który ostatnio zyskuje na popularności, jest metoda stworzona przez E. E. Gordona. Na czym polega ta metoda i jak stosować ją w żłobku? Wyjaśniamy poniżej.

Przeczytaj też: 8 zabaw na koordynację słuchowo-ruchową dla dzieci

 

Kim był Edwin Elias Gordon?


Edis Elias Gordon był muzykiem jazzowym, ale też pedagogiem i psychologiem muzyki. Autor licznych publikacji i książek dotyczących edukacji muzycznej oraz uzdolnień muzycznych, stworzył nowatorską metodę, która spotkała się z ogromnym zainteresowaniem środowiska związanego z edukacją muzyczną.

 

Podstawowe założenia metody E. E. Gordona


Podstawowym terminem, który pojawia się w metodzie E. E. Gordona, jest audiacja. Termin ten oznacza przyswajanie i rozumienie usłyszanej muzyki. Audiacja rozwija się od pierwszych doświadczeń słuchowych (już w okresie prenatalnym), a później przechodzi w doświadczanie muzyki, tworzenie jej, koordynowanie.

Audiacja w muzyce jest tym, czym jest myślenie w mowie. Myślenia nie da się nauczyć. Jest to proces naturalny, który rozwija się wraz z poznawaniem rzeczywistości i kojarzeniem faktów. Podobnie z audiacją: rozwija się ona poprzez doświadczanie muzyki. Nie jest tym samym, co naśladowanie - analogicznie, uczenie się czegoś na pamięć nie jest tym samym, co rozumienie.

Dla przykładu: gdy dziecko wykonuje utwór muzyczny, może się pomylić. Dziecko, które tylko naśladuje brzmienia (wykonuje je mechanicznie), prawdopodobnie przerwie utwór i zacznie od nowa. Osoba, która audiuje, potrafi naprawić pomyłkę poprzez odpowiednie dostrojenie - poszuka rozwiązania.

Według E. E. Gordona istnieją typy i stadia audiacji, zależne od wieku:

 

  1. Akulturacja (od narodzin do 2-4 roku życia) - kiedy dziecko ma niewielką świadomość dźwięków  otoczenia, ale słucha ich i je gromadzi. Jego reakcje są początkowo przypadkowe (porusza się i paple nieadekwatnie do dźwięków), a później też celowe.
  2. Imitacja (od 2-4 do 3-5 roku życia) - dziecko zaczyna rozpoznawać, że ruchy i paplanina nie pasują do dźwięków z otoczenia oraz stara się naśladować muzykę z otoczenia.
  3. Asymilacja (od 3-5 do 4-6 roku życia) - dziecko zauważa brak koordynacji pomiędzy śpiewem a oddychaniem i pomiędzy śpiewnym recytowaniem a ruchem mięśni i oddychaniem. Stara się te elementy dostroić.


Więcej o metodzie przeczytasz w książce E. E. Gordona:  Umuzykalnienie niemowląt i małych dzieci.

 

Dlaczego warto prowadzić edukację muzyczną w żłobku?


Pierwsze lata dziecka to najlepszy, ale też najważniejszy czas na naukę języka muzycznego. Rzecz jasna, największy wpływ na umuzykalnianie dzieci mają rodzice - to ich najchętniej naśladują dzieci i z nimi spędzają najwięcej czasu. Jednak zajęcia w żłobku prowadzone metodą E. E. Gordona również przynoszą dzieciom korzyści:

 

  • rozwijają wrażliwość muzyczną i ekspresję przez muzykę,
  • rozwijają wrodzone zdolności muzyczne,
  • uczą dzieci audiować - rozumieć muzykę (więcej poniżej), 
  • wpływają na zwiększenie płynności mowy, lepszą dykcję,
  • pomagają w nauce języka obcego (zwłaszcza w wychwytywaniu akcentów, melodii obcego języka),
  • wpływają na umiejętność skupienia, skoncentrowania się (co w dalszym rozwoju wpłynie na umiejętność uczenia się i wykonywania zadań w szkole),
  • wpływa na utrzymanie równowagi, poprawienie koordynacji ruchów (poprzez wykorzystanie aktywności ruchowych w trakcie zajęć).

 

Przeczytaj też: Jak muzyka wpływa na rozwój dziecka?

 

Kilka wskazówek, jak stosować metodę E. E. gordona w żłobku:

 

  • Zajęcia powinny mieć charakter zabawowy.
  • Mogą w nich uczestniczyć rodzice (zajęcia otwarte); ważne jednak jest, by aktywnie włączali się do zajęć.
  • Zajęcia opierają się na słuchaniu muzyki, ale wykorzystują też aktywności ruchowe.
  • Na zajęciach warto wykorzystywać różne utwory (różne tony, rytmy, w różnych stylach, itd.). Ważna jest też rola śpiewu wykonywanego na żywo (przez prowadzącą, a także przez włączanie się rodziców / innych opiekunów).
  • Śpiew nie musi zawierać słów - ważne jest, by dzieci skupiały się na melodii i rytmie (można wykorzystywać sylaby, np. pam-pam, cia-cia). Proste sylaby ułatwiają też dzieciom ich powtórzenie.
  • Śpiewaniu i słuchaniu towarzyszy ruch. W czasie zajęć można też wykorzystać rekwizyty: kolorowe piłeczki, chustki, bańki mydlane, chustę animacyjną, instrumenty muzyczne.
  • W trakcie zajęć warto organizować czas na tzw. ciszę audiacyjną - moment na reakcję dzieci poprzez paplaninę, ruch, kołysanie.
  • Nie należy zmuszać dzieci do reagowania na muzykę ani spokojnego wysłuchiwania melodii. Dzieci powinny mieć swobodę krążenia po sali albo stania pod ścianą. W zależności od stadium audiacji, inaczej przyswajają bodźce z zewnątrz i się do nich odnoszą.

 

 

Może zainteresuje Cię też: Dlaczego baśnie? Czyli co i jak czytać dzieciom

Filmy

Podobne artykuły

Skomentuj

Bądź pierwszym, który skomentuje ten wpis!

Tagi