Jak postępować z nadpobudliwym dzieckiem

Jak postępować z nadpobudliwym dzieckiem
Drukuj Skomentuj

Dorośli często zdają się nie wiedzieć, jak postępować z dziećmi nadpobudliwymi psychoruchowo. Maluchy swoim brakiem koncentracji czy nadmierną impulsywnością utrudniają wszelkie próby porozumienia. Aby takie sytuacje nie zdarzały się, rodzice i nauczyciele powinni wykazać się konsekwencją, nieustępliwością, a przede wszystkim cierpliwością.

Dzieci, które są nadpobudliwe psychoruchowo, często mają problem ze skupieniem się i słuchaniem tego, co się do nich mówi. Nie stosują się do ustalonych umów, a chociaż doskonale znają obowiązujące zasady, reagują na nie doraźnie, gdyż trudno im spośród wielu bodźców wybrać te, które w danej chwili powinny być dla nich ważne, wobec czego reagują na najsilniejsze.

Nadpobudliwe dzieci mają też kłopoty ze zorganizowaniem sobie zabawy i unikają zajęć wymagających dłuższego wysiłku umysłowego. Często wstają, spacerują po sali, nie potrafią powstrzymać się od zbędnych aktywności (nerwowe ruchy rąk, nóg), są nadmiernie gadatliwe i mają trudności ze spokojnym bawieniem się z innymi lub odpoczywaniem. Takie funkcjonowanie powoduje, że dzieci te działają impulsywnie, natychmiastowo i często nieprzewidywanie.

 

Praca nad dzieckiem nadpobudliwym psychoruchowo


Do dzieci nadpobudliwych należy mówić w sposób ciepły, spokojny, ale pewny, gdyż dla takich maluchów bardzo ważny jest ton wypowiedzi albo pytania. Trzeba stworzyć atmosferę chęci do działania i jasno przedstawiać obowiązujące zasady. W przypadku starszych dzieci może sprawdzić się odwoływanie do autorytetu. Warto więc powiedzieć, że w każdej grupie ludzi najważniejszy jest wódz, np. rodzic lub nauczyciel, bo on wie, co dla dzieci jest ważne, dobre i jak trzeba postępować.

Trzeba też wspólnie z dzieckiem ustalić reguły i szczegółowo określić konsekwencje ich łamania. Warto zadbać, aby te konsekwencje prowadziły do naprawienia szkody spowodowanej złamaniem konkretnych zasad. Konieczne jest przy tym oddzielenie swoich emocji od skutków niewłaściwego działania malucha. Dziecko swoim powtarzającym się zachowaniem potrafi wyprowadzić z równowagi, przez co rodzice stosują coraz silniejsze kary, które poparte są zdenerwowaniem. Trzeba przypomnieć sobie, że nie wynika to ze złej woli dziecka, a jego choroby. Dobrze więc wziąć głęboki oddech i powiedzieć: Nie mogę ci tego wytłumaczyć, bo mi przerywasz..., Proszę cię, abyś tego więcej nie robił.

Nie tylko cierpliwość i opanowanie są ważne, ale również konsekwencja. Reakcje na niewłaściwe zachowanie dziecka trzeba stopniować, gdyż w ten sposób uczymy je asertywnego stawiania granic i wdrażamy do uporządkowania relacji społecznych. W przypadku naruszenia reguły lub braku reakcji na prośbę dorosłego można powiedzieć: Nie życzę sobie, abyś mi przerywał, chcę być wysłuchana do końca... Gdy w dalszym ciągu dziecko zachowuje się nieodpowiednio, należy zapoznać je z konsekwencjami, jakie poniesie, jeżeli nie zmieni swojego zachowania. Trzeba pamiętać, że aby kara była skuteczna, musi być uciążliwa dla dziecka i realna do wykonania.

Aby pomóc dzieciom nadpobudliwym psychoruchowo w lepszym funkcjonowaniu społecznym, należy ustalić zasady postępowania.

Zasady postępowania obowiązujące dziecko

  • Nie wolno ruszać niczego bez pozwolenia rodzica lub nauczyciela.
  • Nie można przeszkadzać innym w ich czynnościach.
  • Można zadawać pytania, ale tylko na temat, którym się aktualnie zajmujemy.
  • Za skutki swojego zachowania dziecko ponosi odpowiedzialność.


Zasady postępowania obowiązujące dorosłego

  • W domu i przedszkolu ważne jest to, o czym mówi i co poleca dorosły.
  • Rodzic lub nauczyciel wykonuje tylko jedną rzecz w jednym czasie.
  • Dorosły podaje polecenia, dbając, aby były dla dziecka zrozumiałe i uzyskuje jego zgodę na działanie.
  • Trzeba dostrzegać pozytywne zachowania dziecka i chwalić je.

 

Przedszkola nr 10/październik 2014/Ewa Zielińska

Źródło: www.blizejprzedszkola.pl

Podobne artykuły

Skomentuj

Bądź pierwszym, który skomentuje ten wpis!

Tagi