Motywacja drogą do sukcesu

Motywacja drogą do sukcesu

Rada pedagogiczna szkoleniowa 12.02.2007 w ramach WDN.

1. Wprowadzenie w temat:

Przypomnienie 5 podstawowych dziedzin inteligencji emocjonalnej

Inteligencja Emocjonalna zawiera 5 podstawowych dziedzin:

  • znajomość własnych emocji - samoświadomość i rozpoznawanie uczuć
  • kierowanie emocjami - samoświadomość i samoregulacja
  • zdolność motywowania się – koncentracja uwagi, samomotywacja, twórcza praca, samokontrola emocjonalna
  • rozpoznawanie emocji u innych – empatia
  • nawiązywanie i podtrzymywanie związków z innymi – kompetencja społeczna, kierowanie emocjami innych


2. Motywacja – podstawowe pojęcia.

Motywacja: proces, dążenie do celu poprzez konkretne działanie;
Motyw: bodziec, który wyzwala określone działania prowadzące do realizacji zamierzonych celów;

Motywator: zachęcający, przyjazny, kreatywny; nakręcający, kierownik, koordynator, przewodnik, lider, inspirator; osoba, która ma określony cel, obiekt i sposób motywacji; stwarza warunki i sytuacje do podjęcia działań przez osobę, którą motywuje;

Zdolność do motywowania się – polega na umiejętności podporządkowania emocji wyznaczonym celom, tłumienia popędliwości, odkładania w czasie zaspakajania pragnień, umiejętność twórczej pracy.

Samomotywacja – pozwala dziecku – pomimo porażek – próbować kolejny raz zawiązać buty czy nauczyć się wierszyka. Jest motorem do wszelkiego rozwoju i działania.

Czyli podsumowując przez motywację rozumie się najczęściej ogół bodźców zarówno zewnętrznych jak i wewnętrznych, powodujących gotowość dziecka do uczenia się. Bodźce te mogą wywoływać dwa typy zachowań: pierwsze z nich to dążenie, drugi zaś to unikanie.

Procesy motywacyjne mają trzy cechy:

  • kierunek (dążenie do osiągnięcia przedmiotu pragnień lub unikanie źródła obaw)
  • natężenie (przyrost lub spadek sił)
  • dodatnie i ujemne stany emocjonalne.


Wpływ motywów na działanie wiąże się głównie z kierunkiem i natężeniem. Przyjęcie postawy pozytywnej i skupienie się na mocnych stronach osobowości uwypukla dobre cechy, a ich postępowanie zmienia się na lepsze. 

Dużą rolę we wszelkich osiągnięciach odgrywa pozytywna motywacja- zapał i wiara w siebie. Przykładem może być tu mistrz sportu, który od dzieciństwa oddawał się żmudnym i męczącym ćwiczeniom, mimo niepowodzeń i porażek trwał w swym uporze i w wieku młodzieńczym osiągnął sukces- laur olimpijski. Innym przykładem może być uczeń o silnej motywacji, który stara się rozwiązać trudne zadanie, szukając wszelkich możliwych sposobów, przeprowadzając wnikliwe rozumowanie, mobilizując do pomocy całą swoją wiedzę. Nawet uczeń słaby, ale o silnej motywacji zdoła pokonać trudność i osiągnąć dobry wynik czy zadowalające wyniki w nauce. Tak więc prawidłowe funkcjonowanie w sytuacji problemowej to dobra okazja kształtowania prawidłowej postawy emocjonalnej. Nauczyciel powinien stwarzać takie sytuacje, powinien dawać możliwość do jak najczęstszego samodzielnego rozwiązywania problemów. Uczeń przy pomocy posiadanej wiedzy powinien umieć sformułować hipotezę i poszukać sposobu jej weryfikacji. Ważne jest tu także pokonanie lęku przed ośmieszeniem, gdy rozwiązanie jest niewłaściwe.

3. Czynniki wpływające na rozwój motywacji:

dotyczące rodziców:

  • dobra atmosfera domowa;
  • sukcesy rodziców; 
  • pochwały;
  • nagrody materialne;
  • poczucie bezpieczeństwa;
  • dobre relacje między rodzicami i dziećmi;
  • kary;
  • status społeczny rodziców;
  • duma rodziców ze swego dziecka;
  • wysokie wymagania rodziców;
  • zaspokojenie fundamentalnych potrzeb;
  • rozbudzanie zainteresowań;
  • tolerancja;
  • empatia w kontaktach z dzieckiem;
  • rodzice jako przykład dla dzieci,
  • akceptacja całkowita dziecka,
  • mądra miłość rodzicielska,
  • wykształcenie rodziców;
  • stymulowanie rozwoju dziecka;
  • system wartości uznawany przez rodziców

 
dotyczące nauczycieli:

  • pochwały;
  • nagrody;
  • sposób prowadzenia zajęć (atrakcyjne metody);
  • przyjazna atmosfera pracy,
  • dobra baza dydaktyczna;
  • możliwość rozwijania zainteresowań;
  • kompetencje;
  • akceptacja wychowanków;
  • wzajemny szacunek;
  • łagodność i cierpliwość nauczyciela;
  • aktywna postawa;
  • podwyższanie wymagań;
  • zachęta;
  • odnajdywanie w pracy dziecka mocnych stron;
  • pochwała przed rodzicami; pochwała przed grupą;
  • poczucie bezpieczeństwa;
  • dobra znajomość dzieci i ich środowiska;
  • wskazywanie wzorców osobowych,
  • prezentacja osiągnięć dzieci na szerszym forum,
  • pozytywna rywalizacja w grupie rówieśniczej,
  • atmosfera zaufania i zrozumienia,
 
  • dotyczące dzieci:
  • dobra samoocena;
  • akceptacja wśród kolegów;
  • zainteresowania;
  • zadowolenie ze swoich osiągnięć;
  • zdrowie fizyczne i psychiczne;
  • samodyscyplina;
  • samodzielność;
  • umiejętność współpracy;
  • wiara we własne możliwości;
  • pochwała ze strony nauczyciela;
  • ciekawość świata i wiedzy;
  • indywidualne cechy charakteru;
  • wytrwałość w dążeniu do celu;
  • zdolność radzenia sobie z porażkami;
  • chęć dorównania innym;
  • chęć zaspokojenia oczekiwań;
  • chęć nagrody;
  • predyspozycje i zdolności;


4. Korzyści, efekty  motywowania dzieci:

dla rodziców:

  • aktywne dziecko,
  • duma;
  • mniejsze problemy wychowawcze;
  • mniej zmartwień o jego przyszłość;

 
dla  dzieci: 

  • chęć do pracy;
  • udział w konkursach;
  • zadowolenie dzieci;
  • uznanie wśród rówieśników;
  • rozwijanie zainteresowań;
  • większa pewność siebie;
  • wykształcenie solidnych podstaw do dalszej edukacji;
  • wyższa samoocena;
  • jasno wytyczone cele;
  • większa samodzielność i odpowiedzialność;

 
dla nauczyciela:

  • satysfakcja z pracy;
  • podejmowanie nowych wyzwań;
  • zadowolenie z osiągnięć dzieci;
  • efektywniejsze wykorzystanie czasu pracy;
  • pochwały od zwierzchników, rodziców;
  • sukcesy dzieci w konkursach ;
  • motywacja do dalszej pracy w zawodzie;
  • poszukiwanie nowych metod pracy;
  • dobra samoocena;

 

dla przedszkola:

  • promocja przedszkola;
  • prestiż przedszkola;
  • rozwój przedszkola;
  • zwiększony nabór;
  • łatwość pozyskiwania sponsorów;
  • dobra atmosfera w przedszkolu;
  • uznanie w oczach organów prowadzących i nadzorujących;

 
5. Działania, które powodują utratę motywacji u ucznia:  

  • niesprawiedliwa ocena,
  • wygórowane wymagania,
  • osobista niechęć do dziecka,
  • lekceważenie potrzeb dziecka,
  • krytyka osoby a nie jego działań,
  • nauczyciel przyjmuje rolę eksperta, porównuje z innymi,
  • nieatrakcyjne metody nauczania

 
dziecko zmotywowane do nauki:

  • jest pewne siebie,
  • aktywne,
  • zainteresowane,
  • opanowane,
  • wytrwałe w dążeniu do celu,
  • pogodne,
  • podejmuje nowe wyzwania,
  • dociekliwe,
  • nie zraża się niepowodzeniami,
  • ma poczucie własnej wartości,
  • dziecko, któremu brakuje motywacji do nauki:
  • apatyczne,
  • obojętne,
  • znudzone,
  • mało aktywne, 
  • niechętne do działania,
  • niepewne siebie,
  • ma niskie poczucie własnej wartości.


6. Sposoby motywowania dzieci.

  • Duże szanse uaktywnienia pozytywnych emocji dają działania manualne. Niektóre dzieci chętnie opowiadają, wyrażają słowem, co czują, inne wolą w ciszy i skupieniu wyrażać swoje nastroje, wzruszenia, radość czy smutek. Przy rysowaniu, malowaniu, wycinaniu zło, smutek często wyzwala się, uczeń wyrzuca z siebie to, co go gnębi. Trzeba wyzwolić w tych młodych ludziach wiarę i optymizm. Pokazać te walory pozytywne i radosne. Nie chodzi o to, aby koniecznie i natychmiast zrobić wszystko jak najlepiej, ale przekonać, że najcenniejsze jest to, że wykonują oni swoje, niepowtarzalne „dzieła”.

 

  • Wizualizacja, bajka, metafora to sposoby twórczej pracy z dziećmi, które wykorzystują wyobraźnię w celu kształtowania charakteru zgodnie z naszymi pragnieniami. To umiejętność wyobrażenia sobie przedmiotów, obrazów i sytuacji, które wydarzyły się w naszym życiu bądź też w całości są wytworem naszej wyobraźni.  Metoda relaksacji jest również bardzo przydatna. Wyciszenie, relaks i koncentracja uwagi na czymś przyjemnym na pewno znacznie poprawi efekty dalszej pracy. Dzięki relaksacji i wizualizacji, dzieci nie tylko odreagowują stres, relaksują się, ale także rozwijają swoje półkule mózgowe, łatwiej i szybciej zapamiętują i rozumieją różne wiadomości, co w efekcie prowadzi do osiągania dobrych wyników, czyli sukcesu.

 

  • Do sukcesu prowadzi połączenie talentu i wytrwałości mimo niepowodzeń. Każda odmowa jest małą porażką. Reakcja emocjonalna na tę porażkę ma kluczowe znaczenie dla umiejętności znalezienia wystarczająco silnej motywacji do kontynuowania zabiegów.

 

  • Metoda projektów skutecznie motywuje do działania. Stosowanie jej w pracy z dzieckiem uruchamia naturalne motywy uczenia się i rozbudza ciekawość poznawczą. Dzieci w wieku przedszkolnym łatwiej się uczą, gdy nie są sterowane przez nauczyciela ale kierują się własną ciekawością poznawczą, są aktywne, samodzielnie poszukują rozwiązań, interpretują zdobyte informacje. W efekcie maja poczucie satysfakcji i motywacją do uczenia się a wiedza nabiera dla nich osobistego znaczenia. Również skutecznie do działania motywują zabawy badawcze.

 

  • Spotkania z komputerem. Dzieci szybko i naturalnie uczą się posługiwać komputerem i wykorzystują go do zabawy ale również do nauki(programy edukacyjne, gry).

 

  • Atrakcyjną formą zapoznawania dzieci z nowym materiałem są zabawy tropiące. Można je również wykorzystywać do poznawania przez dzieci liter, bowiem zwiększają one motywację do nauki.

 

  • Techniki Freinet’a, spotkania z plastykami, muzykami, pisarzami, twórcami ludowymi, wycieczki do ciekawych miejsc stanowią również stanowią motywację do podejmowania działań przez dzieci.

 

  • Wizualizacja, bajka, metafora to sposoby twórczej pracy z dziećmi, które wykorzystują wyobraźnię w celu kształtowania charakteru zgodnie z naszymi pragnieniami.


RECEPTA DLA NAUCZYCIELA NA SUKCES WYCHOWANKA

1.Przekonaj wychowanka, że naprawdę lubisz go uczyć.
2.Mów jasno, wyraźnie, z zapałem.
3.Bądź swobodny i baw się razem z wychowankiem podczas zajęć.
4.Okazuj mu zaufanie.
5.Wyraźnie określ cele.
6.Bądź przygotowany do zajęć.
7.Przygotowuj ciekawe pomoce dydaktyczne.
8.Ogranicz do minimum czynniki rozpraszające uwagę.
9.Dbaj o dobry nastrój wychowanka.
10.Przypominaj informacje, kiedy dziecko zaczyna ją zapominać.
11.Polegaj na nim, stawiaj na niego, wierz w jego możliwości.
12.Bądź dla niego oparciem, bądź po jego stronie.
13.Nie oszukuj go, dotrzymuj przyrzeczeń.
14.Udzielaj odpowiedzi na najtrudniejsze pytania.
15.Jeśli coś mu się nie uda, zrozum go i zachęć do dalszej pracy.
16.Chwal za wszystko, co da się pochwalić.
17.Doceniaj go.
18.Nigdy nie przerywaj, kiedy on mówi.
19.Pozwól mu kontynuować Twoją myśl na jego sposób.
20.Słuchaj uważnie upewniając się, że dobrze rozumiesz.
21.Rozwijaj jego samodzielność.
22.Zachęcaj do krytycznego myślenia.
23.Okazuj mu swoje pozytywne uczucia.
24.Pokaż mu, że jesteś człowiekiem omylnym i popełniającym błędy.
25.Stosuj różne metody nauczania – bądź nieszablonowy i ekscytujący.
26.Odnoś do rzeczywistości to, czego go uczysz – niech praktyka  uzupełnia teorię.
27.Kończ zajęcia w taki sposób, żeby miał poczucie niedosytu (jak w dobrym serialu).

PRZYKŁADY ZABAW:
 
Nowe słowa – stare piosenki
Słowa wierszyków i piosenek można dowolnie zmieniać: np. My jesteśmy ufoludki..., Mam serwetkę haftowaną......... Paweł i Gaweł mogą zmienić się w Kasię i Rafała, można pana Hilarego zamienić w panią Nelkę ....itd. („Zabawy fund….karty z zabawami s.170)

Moja książka
Dziecko powinno mieć czytelny i pozytywny obraz siebie. Moja książka jest wspaniałym narzędziem umożliwiającym osiągnięcie tego celu. Powinna być duża i powinna przedstawiać wszystkie ważne momenty życia dziecka i wszystkie jego osiągnięcia.
Podstawowe elementy książki:
1. Na okładce zdjęcie dziecka i jego imię.
2. Kolejne zdjęcia dokumentujące ważne wydarzenia w życiu dziecka
3. Zapis wzrostu i wagi dziecka(co 6 miesięcy)
4. Ulubione karty i widokówki
5. Rysunek ciała na tapecie z dorysowanymi palcami, paznokciami, włosami, twarzą.
6. Odciski rąk i palców całej rodziny.
7. Drzewo genealogiczne
8. Pamiątki z uroczystości.
9. Mapy pamięci z osobami , które dziecko zna.
10. Listy osiągnięć dziecka.
11. Zbiór prac plastycznych i zdjęcia.
12. Zapis dotychczasowych osiągnięć - ważne jest podejmowanie prób pobicia własnych wcześniejszych rekordów. ( „Zabawy fund….karty z zabawami s.258)

Fotografowanie dzieł sztuki
Zachowuj prace artystyczne dziecka, a gdy nie mieszczą się już w teczce, szafce, zrób im zdjęcie i umieść na honorowym miejscu. Fotografie prac dziecka należy wklejać do Mojej książki. ( „Zabawy fund….karty z zabawami s.261)

Quiz
To zabawa budująca przekonanie, że dziecko dużo wie. Pytania należy układać tak, by dziecko zawsze umiało podać odpowiedź. Należy też mobilizować do udzielania bogatszych odpowiedzi:

  • Wymień 3 rzeczy, które spadają z nieba. Coś jeszcze?
  • Wymień części ciała, których mamy po dwie.
  • Wymień 3 nakrycia głowy. Itd. („Zabawy fund….karty z zabawami s.263)


Wszystko, co dziecko umie zrobić
Poświęćcie trochę czasu i zastanówcie się wspólnie nad tym, co dziecko umie już zrobić. Dzieci nieustannie stają przed zadaniami, których jeszcze nie umieją wykonać i dlatego tak ważne jest, by pokazać dziecku, że robi postępy. Zadawaj dziecku pytania, na które umie odpowiedzieć. Pokazuj, co umie zrobić i chwal prace dziecka. Wytłumacz dziecku, że umiejętności „nie przychodzą same” i trzeba ćwiczyć, zanim osiągnie się mistrzostwo. Pozwól, by dziecko samo próbowało wykonywać różne czynności. Pomagaj możliwie jak najmniej – tylko tyle, ile trzeba, by dziecko osiągnęło sukces. („Zabawy fund….karty z zabawami s.264)

Kupon za wysiłek
Należy przygotować kupony za wysiłek, które mogą wyglądać wg własnego pomysłu. Gdy dziecko bardzo stara się wykonać zadanie lub jeśli nie uda się dziecku w 100% wykonać zadania, daj dziecku Kupon za wysiłek. Następnie, gdy dziecko zbierze ustaloną liczbę kuponów, możecie razem „spieniężyć” kupony. Nagrodą powinna być ulubiona wspólna zabawa lub wspólne zajęcie. („Zabawy fund….karty z zabawami s.267)

Księga rekordów
Dobrze jest stworzyć księgę rekordów dziecka. Wystarczy tylko album, w którym zapisujecie osiągnięcia dziecka: czas, w jakim dobiegnie do końca ogrodu, czas jaki potrafi nic nie mówić i powstrzymać się od śmiechu, największą liczbę klocków, jaką dziecko umie ułożyć w wieżę itp. Wszystkie wyniki umieszczajcie w Księdze rekordów. („Zabawy fund….karty z zabawami s.269)

Bohater
Każdemu dziecku potrzebny jest bohater. Zbierz zdjęcia ulubionych postaci dziecka (z bajek, filmów, kreskówek). Następnie przeczytaj lub opowiedz dziecku o takich postaciach, jak Beethoven, który skomponował wiele dzieł w okresie, gdy już nie słyszał. Opowiedz o Edisonie, opowiedz też o dziecięcych bohaterach sportowych lub religijnych. Rozmawiajcie o tym dlaczego ludzie otrzymują medale lub nagrody, a także o tym, ile pracy trzeba włożyć, by dokonać wielkich czynów. („Zabawy fund….karty z zabawami s.288)

Urodzony optymista
Dobrze jest w pozytywny sposób przekazywać swoje oczekiwania dotyczące zachowania w rodzinie. Zamiast mówić: „Nie trzaskaj drzwiami”, lepiej powiedzieć: „Proszę zamykaj drzwi delikatnie”. Zamiast mówić: „Nie waż się spóźniać do przedszkola!”, można powiedzieć: Zobaczymy, czy szybko umiesz się ubrać i uczesać. Za pięć minut wychodzimy”. Gdy dziecko popełni błąd, zawsze pytaj: „Czego możemy się nauczyć z tego błędu?”.( „Zabawy fund….”s.19)
   
Potrafisz to zrobić
Poświęćcie trochę czasu i zastanówcie się wspólnie nad tym, co dziecko umie już zrobić. Dzieci nieustannie staja przed zadaniami, których jeszcze nie umieją wykonać i dlatego tak ważne jest, by pokazać im, że robią postępy. Zadawaj dziecku pytania, na które umie odpowiedzieć. Pokazuj, co umie zrobić i chwal jego prace, umieszczone na domowej wystawie. Wytłumacz, że umiejętności nie przychodzą same i że trzeba ćwiczyć, zanim osiągnie się mistrzostwo. Pozwól, by samo próbowało wykonywać różne czynności. Pomagaj możliwie jak najmniej – tylko tyle, ile trzeba, by osiągnęło sukces. Skorzystaj także z dodatkowych informacji, które znajdziesz w banku afirmacji.(„Zabawy fund….”s.20)

Zwierciadełko, zwierciadełko
Mówimy dzieciom, że zobaczą  w lusterku kogoś niezwykłego-dziecko, które jest miłe, silne, kochane, niepowtarzalne i wartościowe; że mogę tę osobę spotkać. Prosimy, by nie zdradzały sobie nawzajem, kogo zobaczyły za zasłoną, dopóki wszyscy nie będą mieli okazji tam zajrzeć. Jeśli grupa jest mała, poczekajmy, aż każde dziecko będzie miało szansę zajrzeć za zasłonę.(„Wchodzenie…” s.42)

Kącik osiągnięć i sukcesów -rundka
Dzieci siedzą w ławkach lub w kręgu. Nauczycielka po krótkim wstępie zachęca dzieci do opowiadania o własnych osiągnięciach i sukcesach, mogą być z ostatnich dni i dotyczyć nawet małych rzeczy. Jeśli czas pozwala, mogą jeszcze opowiedzieć o osiągnięciach i sukcesach swoich bliskich. Mogą opowiadać według kolejności lub według zgłoszeń.(„160 pomysłów…”s.73)

Co umiesz najlepiej? – zabawa
Dzieci siedzą w półkolu. Przed nimi na środku stoi specjalne krzesło. Nauczyciel zachęca dzieci, aby pomyślały, co umieją najlepiej robić. Następnie każde wstanie, przejdzie do specjalnego krzesła, usiądzie na nim i powie wszystkim, co umie najlepiej. Wtedy pozostałe dzieci mogą nagrodzić kolegę lub koleżankę oklaskami. Gdy ktoś nie ma pomysłu, nauczyciel może mu coś powiedzieć. Wcześniej nauczyciel może przygotować np. słoneczka lub serduszka z kolorowej okleiny. Każdy, kto już wystąpi, otrzyma taki prezencik na znak, że wstąpił do klasowego klubu „Umiem najlepiej”. („160 pomysłów…”s.18)

Bieg przez płotki
Narysujcie na dużym kartonie z bloku trasę wyścigu, gdzie znajdzie się start, meta i płotki. Wytłumaczcie dziecku, że osiąganie celu jest jak uczestnictwo w wyścigu. Jeżeli za cel uznamy napisanie referatu do szkoły, na starcie umieścimy nauczyciela zadającego temat, płotkami będą kolejne etapy przygotowania pracy (wybranie tematu, przestudiowanie go i napisanie konspektu), a na mecie znajdzie się wykończony referat. Naklejcie zdjęcie dziecka na każdym płotku, kiedy „przeskoczy” przeszkodę, która ten symbolizuje, kiedy dojdzie do mety, uczcicie to. (Co dzień mądrz…s.138)

Autorzy: Elżbieta Kwiecińska, Anna Loch, Jolanta Starzyńska

Filmy

Podobne artykuły

Skomentuj

Bądź pierwszym, który skomentuje ten wpis!

Tagi