Polskie zwyczaje świąteczne

Polskie zwyczaje świąteczne
Drukuj Skomentuj

W pięknym spędzeniu Świąt Bożego Narodzenia, pomagają tradycyjne rytuały i zwyczaje świąteczne. Jakie? Odpowiadamy w artykule!

Wigilia 

 

Dzień wigilijny kojarzony jest z wieloma wierzeniami i przesądami, które mają posiadać magiczną moc! Wiele z tych zwyczajów wywodzi się z pierwotnych wierzeń. Termin „wigilia” pochodzi od łac. „vigilia” i znaczy „czuwanie, nocne czuwanie”. czasownik „vigilo, vigilare” znaczy tyle, co „nie spać, spędzać noc na czuwaniu, być przezornym i ostrożnym, troskliwym, pilnować”. Zarówno wierzenia chrześcijańskie, jak i pierwotne tworzą wyjątkową atmosferę. 


Sprawdź również: Przesądy i wróżby wigilijne

 

Najbardziej znanymi wierzeniami są:

 

 

  • okazywanie życzliwości, zgodnie z zasadą - jaka Wigilia, taki cały rok,
  • jeśli w wigilijny poranek pierwszym gościem w domu będzie młody chłopiec, przyniesie to szczęśliwy rok,
  • tradycję umieszczania w jednym uszku w barszczu grosika – ten, kto na niego trafił, miał zapewnione szczęście i bogactwo w nadchodzącym roku. 


Symbole Bożonarodzeniowe

 

  • Opłatek – podzielenie się opłatkiem ze wszystkimi uczestnikami wieczerzy wigilijnej jest jej centralnym punktem. Gest ten jest symbolem wzajemnego poświęcenia się jednych dla drugich i chęć dzielenia się z bliskimi owocami swojej codziennej pracy. Dzielenie się opłatkiem ma w zamyśle zbliżać i łączyć ludzi. Dawniej opłatki były wypiekane na plebaniach, w klasztorach, i roznoszone po domach. Opłatek jest pozostałością, śladem eulogii starochrześcijańskich (chleba ofiarnego, który składano na ołtarzu w czasie przygotowania darów eucharystycznych). Zadbaj o to, by dziecko miało swój opłatek, którym zapewne niechętnie będzie się dzieliło – jednak dzięki temu poczuje, że w pełni uczestniczy w spotkaniu.
  • Dodatkowe nakrycie – na stole gospodyni kładzie dodatkowe nakrycie, jedno więcej niż jest uczestników wieczerzy. Jest ono symbolicznie przeznaczone dla niezapowiedzianego gościa. To także efekt pamięci o naszych bliskich, którzy są nieobecni, którzy nie mogli dotrzeć na wieczerzę np. zza granicy. Puste nakrycie pokazuje również pamięć o członku rodziny, który zmarł.
  • Szopka – zwyczaj ustawiania z figurek sceny Bożego Narodzenia zwanej „szopką”, lub chociaż samego żłobka z sianem i leżącą w nim figurką Dzieciątka, sięga XIII. wieku. Nawiązuje do miejsca narodzenia Jezusa.
  • Potrawy – w zależności od regionu i tradycji rodzinnych, zestaw wigilijnych potraw jest zróżnicowany, ale standarodow na stole powinny znaleźć się wszystkie płody ziemi, a potraw powinno być 12. Skosztowanie każdej ma zapewnić szczęście przez cały rok. Najpopularniejsze polskie potrawy to czerwony barszczyk z uszkami, zupa grzybowa, karp (ryba) pod różnymi postaciami, kutia, pierogi z kapustą i grzybami, kulebiak, kompot z suszonych owoców. Pamiętaj, że nie wszystkie potrawy są odpowiednie dla dzieci (chociażby te przygotowane z grzybów) oraz kobiet w ciąży.
  • Choinka – jako „drzewo życia” jest symbolem chrześcijańskim – ubiera się ją w dniu, w którym wspominamy naszych pierwszych rodziców: Adama i Ewę. Przypomina ona ludziom naukę o upadku i odkupieniu rodzaju ludzkiego – Bóg daje człowiekowi drogę do drzewa życia, którą utracił, czyli dar nieśmiertelności. Natomiast składanie prezentów (darów) pod choinką, jest naśladowaniem dobroci.
  • Wspólne kolędowanie – radosne śpiewy, w które zaangażowani są wszyscy uczestnicy wieczerzy wigilijnej. Tradycja już niestety coraz rzadziej praktykowana, a szkoda, ponieważ świąteczne muzykowanie nie tylko wpływa na wzajemne relacje międzyludzkie, ale też pomaga rozwijać w sobie poczucie harmonii i wyrażać emocje.
  • Sianko pod obrusem – ten ten zwyczaj wywodzi się jeszcze z czasów pogańskich i ma związek z dawnym świętem agrarnym. Jak nakazuje tradycja, siano należy położyć pod obrusem. Symbolizuje to narodzenie Jezusa w ubóstwie. Z tym zadaniem bez problemu poradzi sobie małe dziecko – pozwól mu wykonać tęę symboliczną czynność, a starszakowi wyjaśnij jej znaczenie.
  • Wspólna modlitwa – kolację wigilijną, w polskiej tradycji postną, rozpoczyna modlitwa i czytanie fragmentu Ewangelii wg św. Mateusza lub Łukasza, dotyczącego narodzin Jezusa.

 

 

Podobne artykuły

Skomentuj

Bądź pierwszym, który skomentuje ten wpis!