Scenariusz zajęć- Kto mi pomoże?

Jesteś nauczycielem wychowania przedszkolnego? Przygotowałeś scenariusz zajęć i chcesz podzielić się nim z innymi? Dajemy Ci taką możliwość!
Prezentowane poniżej materiały to Wasze scenariusze zajęć dla dzieci w przedszkolu!
Scenariusz zajęć- Kto mi pomoże?
Oceń
{

Zabawa dydaktyczna „Kto mi pomoże?” 

Zabawa dydaktyczna „Kto mi pomoże?” 


Temat zajęcia:  Zabawa dydaktyczna „Kto mi pomoże?” 

 

 

 

Cel główny:

 

  • Unikanie zagrożeń i rozwijanie samodzielności. 

 

 Cele operacyjne:  

 

Dziecko poznaje sposoby radzenia sobie w sytuacjach zagrażających własnemu  Bezpieczeństwu:

 

  • wie, jak radzić sobie w sytuacjach trudnych, 
  • darzy szacunkiem i zaufaniem policjanta, strażaka i lekarza,  
  • wie, że od przedstawicieli tych zawodów może oczekiwać pomocy, 
  • poznaje numery telefonów alarmowych, 

 

 

Metody:

 

  • zabawowa,
  •  ćwiczeń i zadań stawianych dziecku do wykonania. 

 

 

Formy:

 

  • zbiorowa, 
  • indywidualna. 

 

 

Środki dydaktyczne:

 

Wiersz Marcina Przewoźniaka „Jak wezwać ? Przecież wiadomo!”, piosenka „Na sygnale”, plansze demonstracyjne „Niebezpieczeństwo”, szarfy gimnastyczne w trzech kolorach, obrazki przedstawiające: policjanta, karetkę pogotowia, strażaka, numery demonstracyjne duże na kartkach: 999, 998, 997, 112, zabawkowy aparat telefoniczny. 

 

Przebieg zajęcia: 

 

1. Wypowiedzi dzieci na temat sytuacji przedstawionych się na planszach demonstracyjnych „Niebezpieczeństwo”. 

 

Dzieci wypowiadają się na temat wybranej sytuacji. Wspólnie z nauczycielką i kolegami z grupy oceniają różne zachowania dzieci pokazane na obrazku. Wydają opinię czy są to zachowania bezpieczne, czy nie. 

 

Sytuacje te, to: 

 

 

  • dzieci bawiące się na ogrodzonym placu zabaw i dzieci bawiące się piłką przy drodze, po której jadą różne pojazdy, 

 

 

 

  •  dzieci na kąpielisku, pod opieka osób dorosłych i dzieci kapiące się bez nadzoru starszych, w oddali od innych ludzi, 

 

 

 

  • chłopiec jadący na rowerze w towarzystwie dorosłego, po ścieżce rowerowej ( obaj mają kaski na głowach) i chłopiec jadący na hulajnodze po drodze między samochodami (bez kasku na głowie), 

 

 

 

  • dziewczynka, która płacze, bo jest sama (chyba się zgubiła) częstowana przez jakiegoś pana cukierkami i zapraszana do samochodu. 

 

 

Po ocenieniu ostatniej sytuacji, nauczycielka pyta dzieci, kto, jaka osoba, przedstawiciel jakiego zawodu, może pomóc w trudnej sytuacji? 

 

W razie potrzeby nauczycielka naprowadza dzieci na to, że w trudnych sytuacjach pomagają strażacy, policjanci, ratownicy medyczni i lekarze. 

 

Podsumowaniem rozmowy jest stwierdzenie, że każdy człowiek musi dbać o swoje bezpieczeństwo i bezpieczeństwo innych osób w swoim otoczeniu. 

 

Dzieci zastanawiają się nad tym jak dbać o bezpieczeństwo swoje i innych w przedszkolu. Np.: powinny pamiętać o sprzątaniu zabawek, nie zostawiać rzeczy na podłodze, żeby się ktoś przez nie potknął i nie przewrócił. 

 

Dzieci sprawdzają, czy na dywanie nic nie leży i przygotowują się do zabawy ruchowej. 

 

2.Zabawa ruchowa z wykorzystaniem piosenki „Na sygnale”. 

 

Dzieci za pomocą kolorowych szarf dzielą się na trzy grupy.

Każda grupa lokuje się w innym miejscu sali. Dzieci umawiają się z nauczycielką, że jedna grupa będzie policjantami, druga – strażakami, a trzecia – lekarzami, którzy będą jechać karetką pogotowia, żeby kogoś uratować. 

 

Dzieci muszą uważnie słuchać piosenki i tylko ta grupa dzieci, która reprezentuje dany zawód ratujący ludzi, będzie jechać na sygnale czyli biec po dywanie, o której opowiada piosenka. Dzieci słuchają o kim jest mowa w piosence. Pierwsi jadą strażacy. Pozostałe dzieci czekają, aż strażacy skończą jazdę. Nauczycielka wyłącza muzykę. Dzieci wracają na swoje miejsce i dalej słuchają piosenki. Kiedy w piosence jest mowa o policji, jadą na sygnale dzieci, które są policjantami, po czym następuje przerwa i kolejni jadą lekarze. 

 

Po zabawie dzieci składają szarfy i odnoszą je na wyznaczone miejsce. 

 

3.Zbiórka przy tablicy, na której przy obrazkach z policjantem, strażakiem i karetką pogotowia powieszono numery telefonów do tych służb oraz numer 112. 

 

Nauczycielka przypomina, że nie wolno dzwonić pod te numery bez potrzeby,  a tylko w wyjątkowych sytuacjach. 

 

Dzieci poznają „paluszkowy” sposób korzystania z numeru ratunkowego z pomocą wiersza Marcina Przewoźniaka  pt. „Jak wezwać ? Przecież wiadomo!” 

 

Kciuk zaczyna ma najprościej – adres z nazwą miejscowości. 

 

Wskazujący wie nie mało: 

 

Co tu się dokładnie stało. 

 

Środkowy przygotowany: 

 

policzył poszkodowanych. 

 

Serdeczny szybko wymieni: 

 

W jakim stanie są skrzywdzeni. 

 

Mały – telefon i nazwisko. 

 

I to wszystko. Pomoc blisko. 

 

Spisałeś się. już tu pędzą na sygnale. 

 

 

 

4.Zabawa z telefonem.

 

Chętne dzieci, po kolej, na niby dzwonią do wybranych służb ratunkowych. W zabawowej formie przyswajają sobie zasady korzystania z telefonu w sytuacji zagrożenia. Podają swoje imię i nazwisko. Wiedzą, że trzeba powiedzieć, co się stało i gdzie się znajdują.

 

Nawet jeśli nie znają cyfr, potrafią wyszukać i nacisnąć w kolejności, takie same cyfry na telefonie jak te na obrazku ze wzorem. 

 

5.Nauczycielka dziękuje dzieciom za aktywność na zajęciu. 

 

 

 

Opracowała: Anna Poroszewska 

Pliki do pobrania

Twoje uwagi i pomysły

Tagi