Ścieżki emocjonalne w przedszkolu

Ścieżki emocjonalne w przedszkolu
Drukuj Skomentuj

Panowanie nad sobą, zdolność przeciwstawiania się burzom emocji, nieuleganie namiętnościom, by nie stać się ich "niewolnikiem" uważane jest od czasów Platona za cnotę. W starożytnym Rzymie  zwano ją temperamentia, czyli umiarkowaniem, powściąganiem nadmiernych emocji. Celem jest tu równowaga, a nie stłumienie emocji – każde uczucie ma bowiem swoją wartość i znaczenie. Arystoteles zauważa, że emocje powinny być właściwe, odpowiednie do okoliczności. Jeśli są zanadto stłumione, to wywołują apatię i nadmierny dystans w stosunku do wszystkiego, jeśli wymkną się  spod kontroli, przybiorą skrajną postać i uporczywie się utrzymują.

Emocje zbyt intensywne albo utrzymujące się zbyt długo, doprowadzają do zachwiania równowagi. Książka Daniela Golemana "Inteligencja emocjonalna" zawiera podtytuł "Sukces w życiu zależy nie tylko od intelektu lecz od umiejętności kierowania emocjami". Każde dziecko otrzymuje w dziedzictwie genetycznym pewien zespół cech emocjonalnych. Lekcje emocji dostarczone dziecku w domu i przedszkolu, kształtują obwody emocjonalne, sprawiając, że lepiej lub gorzej opanowuje podstawy inteligencji. Dzieci, które są emocjonalnie, uczuciowo zaangażowane w to co jest przedmiotem uczenia,  będą się uczyć. Zaś te, których nie zaangażujemy emocjonalnie poniosą klęskę.

Istnieje u niektórych dzieci aspekt emocji negatywnych – takich, które napawają przerażeniem, lękiem i bólem wewnętrznym. Te również są rejestrowane przez pamięć. Stąd rodzą się traumy dziecięce. Takie traumy i lęki często ujawniają się w mandalach i rysunkach arteterapeutycznych.  U dzieci nadpobudliwych mamy do czynienia z tzw. "pomyłką emocjonalną". Wynika to z tego, że uczucie wyprzedza myśl. LeDoux nazywa to "emocją prekognitywna", reakcją opartą na strzępkach informacji dostarczonych przez narządy zmysłów. Praca z tymi dziećmi w procesie arteterapii polega na spowalnianiu kinestetyczno-psychicznym, by umożliwić właściwy przekaz informacji do mózgu. Reakcje emocjonalne wyrażane są przez ciało i w ciele. Istnieje wzajemna zależność między wiedzą a uczuciami oraz uczuciami a ciałem.

U dzieci z ADHD emocje nie są połączone z myśleniem. Gdy emocje i reakcje ciała są oddzielone od myślenia, nie może wystąpić prawdziwe uczenie się. Stąd dzieci te mają olbrzymi problem w procesie edukacyjnym. Nie każde dziecko potrafi werbalizować ale za to potrafi śpiewać, tańczyć malować. Stwarzanie możliwości wypowiadania się poprzez piosenkę taniec czy rysunek to jest to co dziecko uwielbia. Rodziców irytuje, gdy dziecko często zmienia zabawki i zabawy. Poszukuje w ten sposób nowych emocji i bodźców na drodze samorozwoju. Każdemu dziecku dane są umiejętności i zdolności. Pozwólmy im na wypowiedź według dominującej ścieżki emocjonalnej. Odnalezienie takiej ścieżki w zespole czy grupie nie jest trudne, jeżeli posłużymy się elementem zabawy twórczej – dzieci lubią się bawić, jest to naturalny proces rozwoju. Prace plastyczne ujawniają ukryte konflikty, pozwalają zidentyfikować dokuczliwe problemy.

Dzieci mające kłopoty z kontrolowaniem gwałtownych, agresywnych wybuchów otrzymują możliwość przekształcenia wrogich uczuć w twórczą ekspresję. Efekt twórczy wzmacnia poczucie własnej wartości, jest powodem do zadowolenia z osiągniętego celu. Aktywność twórcza bywa skutecznym sposobem komunikowania się ze światem, daje możliwość odreagowania nagromadzonych emocji, napięć.

 

Autor: Wioletta Skubała

Podobne artykuły

Skomentuj

Bądź pierwszym, który skomentuje ten wpis!

Tagi