Teatr i zabawa

Teatr i zabawa

Zawsze interesowały mnie sposoby pracy nad utworem literackim. Zastanawiałam się jak przekazać dzieciom baśnie, opowiadania, by dzieci przeżyły je i zapamiętały. Doszłam do wniosku, że różne formy sceniczne i takie, jak teatrzyk cieni, dziesięciu palców, kartonikowy, pacynki, lalki, kukiełki podnoszą atrakcyjność wypowiadanych treści, budzą zrozumiałe zaciekawienie, kształcą wyobraźnię dziecka, kształtują i oddziałują na postawy społeczno–moralne.

Teatrzyk lalkowy to rodzaj sztuki, który poprzez słowo, ruch, muzykę, elementy plastyczne oddziałuje na widza w sposób szczególny. Jest źródłem wrażeń i przeżyć, kształtuje wyobraźnię, wzbogaca doświadczenia.

Sztuka teatralna jest zawsze z radością przyjmowana przez dzieci przedszkolne, gdyż bardziej niż inne rodzaje twórczości artystycznej ukazuje i sytuacje i zdarzenia, których w codziennym życiu samo nie potrafi dojrzeć. Zwłaszcza widowiska lalkowe pozwalają wprowadzić dziecko w najbardziej nawet fantastyczny świat bajek, w których grają obok siebie nie tylko osoby, lecz także przedmioty. Wszystko to przyczynia się do rozwijania wyobrażeń i fantazji dziecka, rozwijania zdolności myślenia i mowy, a także do budzenia w nim szlachetnych i wzniosłych uczuć.

Bardzo ciekawy i nowatorski jest teatrzyk pudełkowy. Na zwyczajnych pudełkach można nakleić ilustracje przedstawiające treść utworu. Pudełkami takimi można manipulować w dowolny sposób, pokazując kolejne zdarzenia. Mniejsze można nałożyć na ręce i manipulować, tak jak pacynką, większe ustawić na scenie (ławce, stoliku) i przekręcać je w zależności od treści utworu.

Przygotowując dzieci przedszkolne do odgrywania ról teatralnych warto na początku przeprowadzić z nimi zabawy teatralizujące. Oto kilka przykładów:
- MASZYNA DYNAMICZNA – w zabawie biorą udział wszyscy uczestnicy, każdy z nich pracuje w dowolny sposób wykorzystując wybraną część ciała , dzieci włączają się kolejno do zabawy, każde dziecko stanowi oddzielny trybik.
- PRZED DWORCEM – uczestnicy biegają w różnych kierunkach na zapowiedź prowadzącej "stop klatka" zatrzymują się w takiej pozycji w jakiej się znajdują. Zabawa uczy przyjmowania przerysowanych ról.
- DWORZEC – uczestnicy zabawy są pasażerami czekającymi na odjazd pociągu.
Każdy uczestnik podchodzi do dworca pojedynczo i "zastyga" w określonej pozycji np. czytając gazetę, jedząc kanapkę lub czytając rozkład jazdy pociągów.
- MÓJ WIERSZ JEST WE MNIE – każdy uczestnik zabawy chodzi w małym kółeczku
i po cichutku zaczyna recytować swój wiersz. Następnie recytuje głośniej, coraz głośniej i powoli przechodzi w ton cichszy, szept aż do całkowitego wyciszenia.
- POKAŻ SWOJE OCZY – uczestnicy spacerują swobodnie po sali zaglądając sobie nawzajem w oczy. Warto także przeprowadzić zabawy przygotowujące do plastyki ruchu scenicznego.
- JESTEM ZIARENKIEM ZASADZONEGO DRZEWA  - każdy uczestnik wyobraża sobie że jest ziarenkiem zasadzonego drzewa zamyka oczy i przyjmuje pozycję w klęku podpartym, po czym powoli rozwija się następnie rozkłada gałęzie, nadchodzi wiatr i porusza gałęziami coraz mocniej i powoli ustaje i tak na przemian.
- NARODZINY PTAKA – przyjmujemy pozycję "w jajku" następnie włączamy cichą
muzykę, potem coraz głośniejszą i powoli rozkładamy skrzydła i próbujemy unosić się w powietrze. Muzyka cichnie powoli opadamy na dół.
- PODSKOKI NA DRĄŻKU – uczestnicy unoszą ręce na wysokości klatki piersiowej i wykonują podskoki na niby.
- WYDASTAWANIE SIĘ ZE SZKLANEJ GABLOTY – uczestnicy obiema rękami dotykają szklanej gabloty próbując się z niej wydostać. Ruchy rąk powinny być plastyczne, równe i delikatne.

Następne zabawy to "przeciąganie liny", "nalewanie kawy", "nawlekanie igły", "otwieranie drzwi", "podnoszenie ciężkiego kamienia", itp. Przygotowując dzieci do zabaw i zajęć teatralnych należy pamiętać:                        

  • Do grania ról należy wykorzystać wszystkie dzieci. Każde dziecko powinno wiedzieć co ma grać. Wszystkie przedmioty znajdujące się na scenie powinny jakoś grać.
  • Niepotrzebne przedmioty to "brud sceniczny" i należy je wyeliminować. Bardzo ważne jest aby grać przodem do widza. Grający powinien wychodzić nogą umożliwiającą otwieranie się na widza.
  • "Scena ma czas" tzn. że wszystkie ruchy i dialogi powinny być wykonywane powoli i plastycznie.
  • Etiuda teatralna powinna rozpoczynać się klamrą (muzyka lub słowa), etiudę buduje się na zasadzie zmiennych emocji.


Autor: Renata Gąsior

Podobne artykuły

Skomentuj

Bądź pierwszym, który skomentuje ten wpis!

Tagi