Współpraca między rodzicami a nauczycielami pracującymi w przedszkolach

Współpraca między rodzicami a nauczycielami pracującymi w przedszkolach
Drukuj Skomentuj

Współpraca między rodzicami a nauczycielami pracującymi w żłobkach i przedszkolach to temat trudny dla obu stron. Zarówno jedna grupa, jak i druga ma własne wizje, oczekiwania. W swojej codziennej pracy spotykam się z naprawdę różnymi historiami oraz komentarzami. Teoretycznie każda ze stron chce dobrze i dobro dziecka jest priorytetem, a jednak pojawia się całkiem sporo zgrzytów na tej linii. Przed napisaniem tego artykułu zadałam grupie Mam pytanie o to, jakie trudności we wzajemnym kontakcie widzą i doświadczają zarówno jako rodzice, jak i jako nauczyciele. Otrzymałam dość dużo odpowiedzi, dlatego powołując się na nie, chciałabym pokazać w tym artykule jak ta relacja „powinna” wyglądać.

Informacje zwrotne


Rodzicom bardzo zależy na tym, aby przy odbiorze dziecka dowiedzieć się jak najwięcej o tym jak ich maluch spędził dzień, jak się zachowywał, czy wszystko było w porządku. Dostałam wiele sygnałów, że bardzo ciężko jest takie informacje uzyskać od nauczycieli, że są to informacje zdawkowe, przekazywane w pośpiechu. Rozumiem rozczarowanie rodzica i jednocześnie rozumiem też drugą stronę. Zakładając, że Pani poświęcałaby codziennie popołudniu każdemu rodzicowi kilka minut na rozmowę, to przynajmniej przez godzinę (jak nie więcej) nie odchodziłaby od drzwi sali… a przecież jej obowiązkiem w tym czasie jest sprawowanie opieki nad naszymi maluchami. Dlatego w tym aspekcie chcę prosić o spojrzenie na tę sytuację właśnie z takiej perspektywy. Można umówić się, że rodzic usłyszy 2-3 najważniejsze zdania każdego dnia, a np. raz w tygodniu będzie miał możliwość porozmawiać z nauczycielem nieco dłużej. Wiem też, że praktycznie w każdym żłobku czy przedszkolu jest możliwość umówienia indywidualnego spotkania z wybranym nauczycielem w czasie, kiedy nie będzie miało to wpływu na jakość opieki.

 

„Atakowanie” negatywnymi informacjami.


Jeśli jesteśmy już przy informacjach zwrotnych, rodzice zwrócili mi uwagę na to, że zbyt często są atakowani negatywnymi informacjami na temat swojego dziecka, oraz że jest im zwracana uwaga codziennie na to samo. Domyślam się, że Panie powtarzają daną rzecz tak często, ponieważ uważają ją za istotną w kontekście funkcjonowania malucha, a nawet całej grupy, szczególnie jeśli dotyczy zachowań niepożądanych. Jednak faktycznie niezbyt przyjemnym może być codzienne wysłuchiwanie tych samych przykrych rzeczy na temat swojego dziecka. Rodzice często w takich sytuacjach mają poczucie, że jak ich dziecko jest „fajne i grzeczne” to jest w porządku, a kiedy pojawia się jakiś problem to nauczyciele mają wówczas oczekiwania w stosunku do rodziców, aby dokonali pewnego rodzaju „cudu”, polegającego na magicznej zmianie dziecka, w dodatku „na już”. Myślę, że w takiej sytuacji, jeśli dane zachowania się powtarzają, to po pierwsze trzeba ustalić wspólny i konkretny plan działania oraz dać temu czas, aby ów plan miał szansę zadziałać i coś zmienić.

 

Zachowania niepożądane – okoliczności i oczekiwania


Dodatkowo, jeżeli Panie zwracają uwagę rodzicowi, że w danym dniu dziecko zachowało się tak i tak, to ten komunikat powinien zawierać kluczowe szczegóły, np. w jakiej sytuacji KONKRETNIE takie zachowanie miało miejsce, jakie były okoliczności zdarzenia. Jest to ważne, ponieważ często „sprawca” okazuje się być „ofiarą”.  Tylko wtedy, kiedy mamy te informacje, możemy dojść do przyczyny, a znając przyczynę, dobrać do niej odpowiednie narzędzia do rozwiązania sytuacji.


Niezbyt pomocnym jest też oczekiwanie od rodzica, aby wyciągnął w domu konsekwencje, oraz wałkował dziecku jak mantrę słowa „Nie wolno”, w dodatku mając nadzieję, że to w efekcie finalnym zastopuje dane zachowanie dziecka. Oczywiście, rodzic może porozmawiać z przedszkolakiem, jednak trzeba się liczyć z tym, że dziecko może nawet nie pamiętać danego zachowania, szczególnie jeśli towarzyszyły temu silne emocje.


Tak naprawdę interwencja należy do tego kto w danym momencie sprawuje opiekę. O wiele większy wpływ ma reakcja nauczyciela od razu po zachowaniu niepożądanym, niż rozmowa z dzieckiem w domu na temat tego co się wydarzyło.

 

Ukrywanie


Od nauczycieli wiem, że rodzice nie są z nimi do końca szczerzy. Mówią, że pracują nad czymś z dzieckiem w domu, a w rzeczywistości tak się nie dzieje i nie są podejmowane żadne działania. Nierzadko ukrywają też pewne rzeczy, np. dotyczące stanu zdrowia dziecka (zarówno fizycznego, jak i psychicznego) oraz bagatelizują poważne sprawy dotyczące dziecka sądząc, że jakoś to się samo rozwiąże albo, że to nauczyciele w przedszkolu rozwiążą dany problem. Niestety, tak to nie działa. Panie nie mają obowiązku „naprawiania” dziecka czy też wychowywania go. Muszę tutaj zaznaczyć, że WSPÓŁPRACA dwóch stron w trudnych sytuacjach (choć nie tylko w trudnych) jest podstawą! Tylko wtedy plan „naprawczy” ma szansę zadziałać.

 

Współpraca i komunikacja


Przy okazji współpracy, nie sposób nie wspomnieć o KOMUNIKACJI, jako o kolejnym fundamencie dobrej relacji. Komunikacja powinna być otwarta, oraz opierać się przede wszystkim na szacunku i wzajemnym zaufaniu. Nie ma tutaj miejsca na wzajemne oskarżanie się, wytykanie błędów czy formułowanie zarzutów. Niestety myślę, że i jedna, i druga strona mają tutaj swoje na sumieniu. Rodzice czasami szukają winy w nauczycielach, nie wierzą, że chcą oni dobrze dla dzieci, nie ufają im. Nauczyciele z kolei odbierają sugestie rodziców jako pouczanie, że ciągle mają jakieś „ale”, oraz nierzadko uważają, że rodzice po prostu wymyślają. Sądzę, że rodzicom w dzisiejszych czasach bardzo brakuje otwartości nauczycieli na nowe  metody.

 

Popularne metody wychowawcze


Karny jeżyk, krzesełko czy kąt to wciąż bardzo popularne sposoby traktowania dzieci w przedszkolach. Nauczyciele tłumaczą się tym, że jest to najszybsze rozwiązanie, szczególnie kiedy trzeba ogarnąć dużą grupę dzieciaków. Chciałabym jednak zachęcić do podejmowania prób zrozumienia dziecka i zaopiekowania jego emocji. Nie oznacza to poświęcenia dziecku w danej chwili 10 czy 15 minut. Wystarczy minuta, a czasem nawet mniej. Warto nazwać to co się wydarzyło, sprawdzić dlaczego tak się stało, bo – tak jak już wspominałam wyżej – sprawca może być ofiarą. Nie oceniać, nie przypinać łatki, nie krytykować, a w zamian dać dziecku wsparcie, ponieważ kiedy ten mały człowiek zachowuje się źle, to znaczy, że czuje się źle. To znaczy, że sobie z czymś nie poradził i potrzebuje wsparcia dorosłego, a nie karania go czy izolowania.

 

Wzajemne ocenianie


Bardzo krzywdzące dla rodziców są również komunikaty dotyczące tego, że „dziecko weszło mu na głowę”.


„Najtrudniejsze jest to, że jako mama jestem odbierana jako „z innej epoki”, bo nie pozwalam jeść dziecku słodyczy i mówię o tym głośno, przynoszę zamienniki na niezdrowe podwieczorki oraz nie zgadzam się z metodami, pt. karne krzesełko za niepożądane zachowanie czy choćby smutne naklejki, bo dziecko danego dnia było mniej współpracujące.”

 

Zaufanie i wzajemny szacunek


Uważam, że obie strony muszą zaufać sobie nawzajem i nauczyć się ze sobą rozmawiać, z szacunkiem i bez agresji. Należy wprowadzić więcej wzajemnego zrozumienia, otwartości. Nie odbierajmy tego, co mówi do nas druga osoba, jako atak. Pomagajmy sobie wzajemnie, ustalajmy wspólnie drogę działania, dawajmy pomysły co do rozwiązywania różnych spraw. Rodzice znając swoje dzieci najlepiej, mogą zasugerować sposoby, które stosują w domu i działają – być może w przedszkolu również warto tego spróbować. Wtedy dziecko ma spójny przekaz i sposób traktowania go.


Nie obrażajmy się kiedy nauczyciel sugeruje wizytę u jakiegoś specjalisty. Te osoby spędzają z naszymi pociechami wiele godzin, nierzadko widzą więcej niż my w pośpiechu, w biegu między obowiązkami… Chcę wierzyć, że tutaj nie chodzi o to, aby pozbyć się trudnego dziecka z danej placówki, a po prostu o pomoc temu maluchowi.


Na koniec, chciałabym przypomnieć, że niezależnie od wieku czy stażu, szacunek należy się każdemu nauczycielowi. Należy się on zresztą każdemu człowiekowi. Nie traktujmy osób młodych jako tych gorszych, niedoświadczonych. Dajmy im szansę, ponieważ finalnie i tak chodzi o to samo – o dobro naszych dzieci.

 

 

Autor:

Dominika Słowikowska

Psycholog, coach i mama Miłosza

Certyfikowana edukatorka Pozytywnej Dyscypliny

Kreatorka inicjatywy „Pomogę Ci Mamo”

 

 

Przeczytaj też inne artykuły autorstwa psycholog Dominiki Słowikowskiej:

Moje dziecko idzie do przedszkola - od czego zacząć przygotowania?

Dziecięce emocje podczas wakacji

Czas spędzany z dzieckiem

Filmy

Podobne artykuły

Skomentuj

Bądź pierwszym, który skomentuje ten wpis!

Tagi